Η δικτατορία των γονιών

του Λύο Καλοβυρνά

Τις τελευταίες μέρες ακούσαμε γελοιότητες για αποκλίνοντα παιδιά. Μήπως, όμως, τελικά θα 'πρεπε να μιλάμε για αποκλίνοντες γονείς;

Σε καμία περίπτωση δεν θα πυροβολούσε έναν έφηβο, δήλωσε επανειλημμένα ο Επαμεινώνδας Κορκονέας, δολοφόνος του 15χρονου Αλέξη, «λόγω της ιδιαίτερης ευαισθησίας που έχω απέναντι στα παιδιά, μια και είμαι και εγώ πατέρας τριών ανήλικων τέκνων».

Σε αυτή την αδιανόητη τραγωδία, ένα από τα πράγματα που με προβλημάτισε ήταν τι σχέση έχει το ότι είναι πατέρας; Σημαίνει κάτι ιδιαίτερο; Σημαίνει πολλά! Γενικά επικρατεί η αντίληψη ότι οι γονείς παιδιών είναι, με κάποιο μαγικό αλλά αυτονόητο τρόπο, πιο ευαίσθητοι, πιο καλόκαρδοι, πιο... άνθρωποι από τους υπόλοιπους, που δεν έχουν κάνει παιδιά. Σαν να αποδεικνύεται αυτόματα ότι με το που κάνεις ένα κουτσούβελο περνάς σε μια ανώτερη σφαίρα ύπαρξης, όπου η ανθρωπιά και η ευαισθησία σου θεωρούνται αμέσως πιο δεδομένες από των άλλων ανθρώπων.

Όλοι μας έχουμε λίγο-πολύ πειστεί ότι το να κάνεις παιδί είναι μια πράξη υπέρτατης αυταπάρνησης, μια υπόταξη του εγωισμού, μια απόδειξη αλτρουισμού, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους εγωιστές, εγωκεντρικούς, αυτοαναφερόμενους ανθρώπους που βάζουν τον εαυτό τους πρώτο και δεν θέλουν να θυσιάσουν τη βολή τους.

Ποτέ δεν έχαψα το παραμύθι ότι με το που γίνεται κάποιος γονιός αμέσως περνά σ' αυτή τη φανταστική σφαίρα του Καλύτερου Ανθρώπου. Ίσως επειδή μέσα από τη δουλειά μου ως συμβούλου ψυχικής υγείας έχω γνωρίσει πάρα πολλούς γονείς που άνετα θα τους χαρακτήριζες εγκληματίες πολέμου. Αλλά αυτοί πάντα αποτελούν την εξαίρεση ε; Ο κανόνας είναι ότι ο γονιός είναι ένας αλτρουιστής ήρωας που θυσιάζεται πάντα για το παιδί του.

Κι όμως, πολλοί άνθρωποι γίνονται γονείς όχι από αυταπάρνηση αλλά από αμυαλιά, ακόμη και από υστεροβουλία. Επειδή δεν συνειδητοποιούν τις συνέπειες του απροφύλαχτου σεξ που κάνουν, σπέρνουν ένα παιδί κι ύστερα το κρατάνε, γιατί έτσι πρέπει, γιατί ήρθε η ώρα να σοβαρευτούν, για να έχουν κάποιον να τους φροντίζει στα γεράματα, για να σώσουν τη σχέση τους, γιατί όλοι οι άλλοι έχουν, γιατί όχι, στην τελική. Κι αμέσως καθαγιάζονται. Ξεπλένουν τον εγωισμό τους στην κολυμπήθρα της γονεϊκότητας και βγαίνουν καλύτεροι άνθρωποι από όλους τους άλλους, τους άτεκνους.

Για μένα το γεγονός ότι ο αμετανόητος και προκλητικός δολοφόνος είναι πατέρας τριών παιδιών δεν αποδεικνύει τίποτα απολύτως για τον χαρακτήρα του. Θα έπρεπε να μετράει όσο και το ότι ίσως είναι Αιγόκερως ή μελαχρινός. Δυστυχώς, όμως, ο συγκεκριμένος θεωρείται πιο άξιος, πιο ολοκληρωμένος, πιο χρήσιμος άνθρωπος από έναν άλλον άντρα της ίδιας ηλικίας, απλά και μόνο έσπειρε τρία παιδιά. Αντίθετα, οι άτεκνοι άνθρωποι -και ειδικά οι γυναίκες- θεωρούνται εγωιστές και λειψοί, αν όχι εντελώς αφύσικοι.

Το αν η μητρότητα/πατρότητα είναι πράξη αλτρουισμού ή εγωισμού ας το κρίνει ο καθένας. Ας θυμίσω απλώς πόσοι περήφανοι πατεράδες και τρυφερές μανάδες αλλάζουν τροπάρι όταν το βλαστάρι τους δεν τους βγει ακριβώς όπως το θέλουν και τι συναισθηματικούς εκβιασμούς του κάνουν προκειμένου να το φέρουν στα μέτρα τους. Οι γονείς που βιάζουν τα παιδιά τους σωματικά ή ψυχικά δεν είναι από άλλον πλανήτη. Αλλά τα κίνητρα ενός γονιού είναι πάντα αγνά, ε;

Αφιερωμένο στους γονείς και τα παιδιά που πρώτα είναι άνθρωποι κι ύστερα γονείς ή παιδιά.

Ένα κάρο μαλακίες ...

στην κηδεία του τέως από πολιτικάντηδες, καραγκιόζηδες και λοιπούς δύσμοιρους, καθώς και οι συνηθισμένες πλέον ηλιθιότητες του χρυσόστομου ...

στην κηδεία ενός ανθρώπου του οποίου η μεγαλύτερη προσφορά προς την Κύπρο ήταν η αποχώρηση του από την πολιτική σκηνή του τόπου, μετά την ταπεινωτική του ήττα το 2008. 

ας ελπίζουν οι οπαδοί του όχι, ότι μια κηδεία θα είναι αρκετή για να μας φέρει πίσω τον σκοταδισμό της πενταετίας τάσσου. ας ονειρεύονται. εμείς κοιτάμε μπροστά για καλύτερες μέρες, χωρίς τασσους, τομηδες, βασους και λοιπούς ληγμένους κτεσινούς.

Ιωάννης Ιωάννου

Αναμορφώνεται το πολιτικό σκηνικό μετά το θάνατο του Τ. Παπαδόπουλου

Δύο διαζύγια και μια κηδεία

Η κρίση που σιγόβραζε στις σχέσεις μεταξύ Προεδρικού και Στράκκας από την περασμένη άνοιξη εκδηλώθηκε με αφορμή την κηδεία του τέως Προέδρου, η οποία από θρησκευτική τελετή εξελίχθηκε σε πολιτική συγκέντρωση.

Η οικογένεια και οι συνεργάτες του τέως Προέδρου οργάνωσαν την κηδεία κατά τέτοιο τρόπο, που έδειξαν την αντιπάθειά τους προς τον Χριστόφια και το ΑΚΕΛ, ενώ δήλωσαν παρόντες για τη συνέχεια, με βάση τις "παρακαταθήκες" του Τάσσου.

Η επιλογή του Λυσσαρίδη για να εκφωνήσει τον επικήδειο, ο πρωταγωνιστικός ρόλος του Αρχιεπισκόπου και η ανάρτηση από την παραμονή συνθημάτων στην Εκκλησία που παρέπεμπαν στο 2004, έδιναν εκ των προτέρων πολιτικό στίγμα στην κηδεία.

Η περιφρόνηση προς τον Χριστόφια καταφάνηκε από την ψυχρή υποδοχή που του έγινε όταν έφτασε στην εκκλησία, σε αντίθεση με τον Λυσσαρίδη, ο οποίος, σύμφωνα και με το ΚΥΠΕ καταχειροκροτήθηκε. Αν και στις κηδείες τα χειροκροτήματα δεν είναι σύνηθες φαινόμενο, στην προκειμένη περίπτωση η συχνότητα και η έντασή τους ήταν το βαρόμετρο της αποδοχής ή της απόρριψης των ομιλητών.

Το έναυσμα για τα χειροκροτήματα το έδινε μια ομάδα του στενού κύκλου και ακολουθούσε το υπόλοιπο κοινό. Στην περίπτωση του Προέδρου Χριστόφια δεν δόθηκε σινιάλο και κανένας δεν τον χειροκρότησε, ούτε κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ούτε στην κατάθεση στεφάνου. Αν και η ομιλία του Δ. Χριστόφια ήταν ύμνος για τον τέως Πρόεδρο, το ακροατήριο τον απέρριψε επιδεικτικά.

Σύμφωνα με άριστα ενημερωμένη πηγή του "Π", ο Πρόεδρος Χριστόφιας το εξέλαβε αυτό σαν μεγάλη προσβολή προς το άτομό του, το αξίωμα που εκπροσωπούσε και το κόμμα του και ήταν εξαιρετικά ενοχλημένος, έως και εξοργισμένος.

Περισσότερο από όλα ενόχλησε το Προεδρικό η "εμετική", όπως χαρακτηρίστηκε, ομιλία του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, ο οποίος μίλησε εντός του ναού υποτιμητικά για τον Πρόεδρο Χριστόφια. Αφού χαρακτήρισε "ανερμήνευτη σε συμφορά" το θάνατο του Τάσσου Παπαδόπουλου, που ήταν μια "από τις ελάχιστες ορθές φωνές για το εθνικό μας θέμα", είπε πως ο εκλιπών "κατέστη το τέλειο παράδειγμα προς μίμηση στην εποχή μας, όπου τα μικρά αναστήματα - κατά την εκκλησιαστική γλώσσα οι Ζακχαίοι του πνεύματος - υπερτιμούν τον εαυτό τους και την αξία τους, ενώ μόλις και φτάνουν τα φτωχά φυλλώματα μιας απλής συκομορέας". Ο Ζακχαίος της συκομορέας με το μικρό ανάστημα είναι ο Χριστόφιας, που ήταν η αιτία για να απολέσει ο τέως Πρόεδρος την εξουσία.

Το ήθελαν συλλαλητήριο

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του "Π", την επομένη του θανάτου του Παπαδόπουλου έγινε σύσκεψη στο Προεδρικό για τη συνδρομή του κράτους στην οργάνωση της κηδείας. Ο εκπροσωπών την οικογένεια, Χρύσης Παντελίδης, ζήτησε διευκολύνσεις (αστυνομική δύναμη, αποκοπή δρόμων, διευκόλυνση κυκλοφορίας) για 20.000 άτομα. Γι' αυτό και είχε επιλεγεί η Αγία Σοφία για την τέλεση της κηδείας, που είναι μεγάλη και έχει άπλα ο περιβάλλων χώρος.

Οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ που πρόσκεινται στην πολιτική του τέως Προέδρου, προεξαρχόντων του ΡΙΚ και του "Φιλελεύθερου", έκαναν τριήμερη εκστρατεία στοχευμένη στο να διεγερθούν τα συναισθήματα της κοινής γνώμης και να καταστεί η κηδεία συλλαλητήριο - επιβεβαίωση του "όχι".

Με τη μαζική συμμετοχή του λαού, προσδοκούσαν ότι θα δημιουργούσαν ένα κλίμα ανάλογο αυτού του 1977 όταν πέθανε ο Μακάριος, που θα έδινε το μήνυμα ότι ο λαός παραμένει αφοσιωμένος στις "παρακαταθήκες του Τάσσου Παπαδόπουλου". Αυτό ήταν και το κεντρικό νόημα της ομιλίας του Βάσου Λυσσαρίδη, ο οποίος φιλοδοξεί να διαδραματίσει ρόλο πολιτικού υποκατάστατου του τέως Προέδρου:

"Πεθαίνουν όσοι δεν αφήνουν κληρονομιά. Κι εσύ αφήνεις αξιόλογη κληρονομιά.(....) Να 'σαι βέβαιος ότι ο αγώνας θα συνεχισθεί", είπε. Ο Λυσσαρίδης μίλησε σαν ο διαχειριστής της πολιτικής κληρονομιάς του Τ. Παπαδόπουλου: "Αυτή η οδυνηρή συγκυρία προσφέρει την ευκαιρία να αποστείλουμε από κοινού το μήνυμα ότι θα απορρίψουμε απορριφθέντα υπό του λαού σχέδια που εκκολάπτονται υπό νέα ονοματολογία".

Παρά την κινητοποίηση που υπήρξε, με τη μαζική αποστολή SMS, τα πολύωρα αφιερώματα από το ΡΙΚ, οι επαναλήψεις αποσπασμάτων από το διάγγελμά του, η κηδεία ως πολιτικό γεγονός απέτυχε. Ο κόσμος που συμμετείχε υπολογίστηκε στα 1200 - 1500 άτομα, περιλαμβανομένων των εθνοφρουρών που απέδωσαν τις τιμές, των επισήμων και των κομματικών στελεχών. Η πενιχρή ανταπόκριση του κοινού αποδίδεται στην αδιαφορία της κοινωνίας, καθώς και σε αντίδραση στην εξόφθαλμη προσπάθεια πολιτικοποίησης του θανάτου του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Προετοίμαζε παρακαταθήκη

Στον επικήδειο που εκφώνησε ο Βάσσος Λυσσαρίδης προδίκασε την αποτυχία των συνομιλιών και ήταν μια ξεκάθαρη μομφή για τη διαχείριση του εθνικού θέματος από τον Πρόεδρο Χριστόφια.

Αυτή ήταν και η τελευταία αποτίμηση τού τέως Προέδρου, πριν από το θάνατό του. Σύμφωνα με όσα μαρτυρεί σε άρθρο του στον "Φιλελεύθερο" για τις τελευταίες του στιγμές, ο στενός του συνεργάτης, Τάσος Τζιωνής, ο τέως Πρόεδρος "είχε έγνοια για το πώς θα αντιδράσει ο λαός την ώρα της επόμενης μεγάλης κρίσης σαν βρεθεί μπροστά σε ένα σχέδιο απαράδεκτο όπως το προηγούμενο".

Όπως γράφει ο Τζιωνής, ο Παπαδόπουλος "ήξερε λίγα για το τι γινόταν στις διαπραγματεύσεις, αλλά αντιλαμβανόταν πολλά κι είχε καλούς λόγους να αγωνιά". Ήθελε, λοιπόν, να απευθυνθεί στο λαό και να αφήσει σαν κληρονομία την πολιτική παρακαταθήκη του: "Δεν ήθελε μόνο να ευχαριστήσει το λαό, ήθελε, για τελευταία φορά, να του πει τις σκέψεις του για τα επερχόμενα και τον συμβουλεύσει. Μένω έως εδώ".

Σε αυτό το πλαίσιο ήταν και η τοποθέτηση του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, ο οποίος έχει τις ίδιες ανησυχίες με τον τέως Πρόεδρο και τον περίμενε να εκδηλωθεί: "Οι ελπίδες πως, στην κατάλληλη στιγμή, αν χρειαζόταν, θα συνήγειρε και θα συσπείρωνε τα πλήθη για αποτροπή επικίνδυνης λύσης, εξανεμίστηκαν. Οι ανησυχίες αρχίζουν να μας κυκλώνουν".

Τα διαζύγια

Ο Παπαδόπουλος μπορεί να μην πρόλαβε να αφήσει παρακαταθήκες, όμως ο γιος του Νικόλας προσπάθησε να τις μεταφέρει στην κοινωνία, με την ομιλία που έκανε στη Βουλή κατά τη συζήτηση των προϋπολογισμών. Η ομιλία του Νικόλα Παπαδόπουλου, που αντανακλά στις απόψεις της "τασσικής" πτέρυγας του ΔΗΚΟ, ήταν μια συνολική απόρριψη της πολιτικής Χριστόφια στο Κυπριακό, τόσο σε ό,τι αφορά τη διαχείριση, όσο και τους στόχους.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι για πρώτη φορά από τις εκλογές, το ΑΚΕΛ ζήτησε δημόσια να ξεκαθαρίσει το ΔΗΚΟ με ποιον είναι. Η μομφή αναφερόταν στους βουλευτές του ΔΗΚΟ που στηρίζουν τις παρακαταθήκες του Παπαδόπουλου. "Μια- δυο ομιλίες δεν είχαν διαφορά με τις τοποθετήσεις του ΕΥΡΩΚΟ, που ανήκει καθαρά στην αντιπολίτευση", είπε ο Κατσουρίδης. Μια από τις ομιλίες αυτές ήταν του Νικόλα Παπαδόπουλου.

Το ΑΚΕΛ δεν έχει καμιά πρόθεση να σπάσει τη συνεργασία του με το ΔΗΚΟ, την οποία θεωρεί στρατηγικής σημασίας. Αυτό που θα κάνει, είναι να χρησιμοποιήσει όλες τις δυνατότητες που έχει ως εκτελεστική εξουσία για να ενισχύσει τον άξονα Μάριου Καρογιάν - Μάρκου Κυπριανού, με τους οποίους, όπως δήλωσε στη Βουλή ο Κατσουρίδης, η συνεργασία είναι άψογη. Αντιστρόφως, θα περιθωριοποιήσει την "τασσική" πτέρυγα του ΔΗΚΟ. Ένα δείγμα της στρατηγικής αυτής είναι ο διορισμός του Νίκου Πιττοκοπίτη στο Αναθεωρητικό Συμβούλιο Προσφορών.

Στην περίπτωση της ΕΔΕΚ, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το κόμμα ελέγχεται πλήρως από τον Βάσο Λυσσαρίδη. Ο Γιαννάκης Ομήρου, και να το θέλει, δεν έχει δυνατότητες να διαφοροποιηθεί, οπόταν το διαζύγιο αναμένεται με πρωτοβουλία του κόμματος. Επίμονες πληροφορίες αναφέρουν πως ο Λυσσαρίδης προετοιμάζει το κόμμα για την έξοδο από την Κυβέρνηση και φιλοδοξεί να γίνει ο εκφραστής της συνένωσης του λεγόμενου κεντρώου χώρου, που θα είναι ένα μέτωπο κατά των συνομιλιών.

Ήδη το ΕΥΡΩΚΟ φλερτάρει ξανά με την ιδέα κοινού ψηφοδελτίου με την ΕΔΕΚ στις Ευρωεκλογές. Αν αυτό γίνει, το διαζύγιο με το ΑΚΕΛ θα είναι άμεσο. Διαφορετικά, συγκατοίκηση και όχι η συμβίωση στην Κυβέρνηση θα κρατήσει μέχρι να περάσουν οι ευρωεκλογές.

Πάντως στο ΑΚΕΛ δεν θέλουν να προκαλέσουν τη ρήξη με την ΕΔΕΚ, διότι δεν θέλουν να τραυματίσουν την αποδοχή που έχει ο Χριστόφιας στους μισούς από τους ψηφοφόρους του κόμματος. "Άστους να καταστραφούν μόνοι τους", σχολίασε χαρακτηριστικά στέλεχος του ΑΚΕΛ.

"Τον πέθανε ο Δικωμίτης"

Η οικογένεια και ορισμένοι από τους συνεργάτες του τέως Προέδρου επιρρίπτουν εμμέσως ευθύνη στον Χριστόφια για το θάνατο του Παπαδόπουλου, επειδή "δεν άντεξε την πίκρα" από την εγκατάλειψή του από το ΑΚΕΛ. "Ο Τάσσος ήταν πολύ εντάξει μαζί τους, αλλά αυτοί τον πρόδωσαν", αναφέρει συνεργάτης του τέως Προέδρου, ενώ καθόλου απαρατήρητη δεν πέρασε η μομφή της θυγατέρας του εκλιπόντος στον επικήδειο αποχαιρετισμό: "Δεν περιμέναμε ότι η αρρώστια θα σε κτυπούσε τόσο ύπουλα, όπως ύπουλα σε κτύπησαν πολλές φορές οι άνθρωποι".

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας εξέφρασε πρόθεση να επισκεφθεί τον Παπαδόπουλο τα τελευταία εικοσιτετράωρα της ζωής του, όμως τον συμβούλευσαν πως ήταν καλύτερα να μην πάει στο νοσοκομείο, "γιατί το κλίμα είναι βαρύ". Αυτό που λεγόταν στους διαδρόμους του νοσοκομείου ήταν πως "τον πέθανε ο Δικωμίτης".

Εξάλλου, στελέχη του ΑΚΕΛ που παραβρέθηκαν στην κηδεία εξέφρασαν δυσαρέσκεια για την ψυχρή αποδοχή των συλλυπητηρίων από τους οικείους του εκλιπόντος. "Δεν δώσαμε καμιά υπόσχεση στον Τάσσο Παπαδόπουλο για δεύτερη θητεία, ούτε τον κατεβάσαμε πραξικοπηματικά από την εξουσία. Έγιναν δημοκρατικές εκλογές και σεβαστήκαμε τον τέως Πρόεδρο, παρά τις προκλήσεις που είχαμε δεχτεί στην προεκλογική εκστρατεία. Εμείς, και στη διαφωνία στηρίξαμε τον τέως Πρόεδρο. Δεν μπορώ να πω ότι μας αντιμετωπίζουν σήμερα με τον ίδιο τρόπο", δήλωσε στον "Π" στέλεχος του ΑΚΕΛ.

Αξιοσημείωτη, πάντως, είναι και η αποτίμηση τού πιο στενού από τους πολιτικούς συνεργάτες του Τ. Παπαδόπουλου, του διευθυντή του διπλωματικού του γραφείου, Τάσου Τζιωνή:
"Δεν έφυγε, τον διώξαμε. Τον διώξαμε. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, δεν έφυγε. Τον διώξαμε. Τον εκδικηθήκαμε σκληρά και τον τιμωρήσαμε ανελέητα για τα καλά που μας έκανε. Ημεδαπή πολιτική μετριότης, αμβλεία πολιτική όραση και μικροπολιτική απληστία, επικουρούμενες από τη διεθνή κοινότητα των δυο-τριών κυβερνήσεων, προσπάθησαν να εκμηδενίσουν την περήφανη κι αξιοπρεπή στάση του λαού μας απέναντι στο Σχέδιο Ανάν τον Απρίλη του 2004 και να ταπεινώσουν τον ηγέτη του".

Το λιβάνισμα από γιατρό και Χριστόφια

Είναι γεγονός ότι υπήρξε συναπάντημα του Λυσσαρίδη με τον Παπαδόπουλο το 2004, καθώς και πολιτική ταύτιση στην κριτική για τη διαχείριση του Κυπριακού από τον Χριστόφια. Όμως, στα πρώτα πενήντα χρόνια του παράλληλου πολιτικού τους βίου δεν συναντήθηκαν ποτέ, ούτε ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα οι αναφορές του Λυσσαρίδη για κοινούς αγώνες.

Σε όλη την ιστορική διαδρομή της ζωής του Τάσσου Παπαδόπουλου, οι σχέσεις των δύο αντρών ήταν από κακές έως εχθρικές. Σύμφωνα με πολιτικά πρόσωπα από το περιβάλλον της ΕΔΕΚ, κάθε φορά που είχε προεδρικές εκλογές και ερχόταν στο προσκήνιο το όνομα του Παπαδόπουλου, ο Λυσσαρίδης αντιδρούσε με απόλυτη άρνηση. Σε μια περίπτωση, το 1993, όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος προτάθηκε για υποψήφιος του Μετώπου, ο Λυσαρίδης είπε πως "αν γίνει ο Τάσσος Πρόεδρος, εγώ θα φύγω από την Κύπρο". Όταν, επίσης, το ΑΚΕΛ ανακοίνωσε το 2002 την υποψηφιότητα Τάσσου για τις προεδρικές του 2003, ο Βάσος Λυσσαρίδης και πάλιν τάχθηκε εναντίον. Ο Γιατρός, μάλλον φλέρταρε με τον Γλαύκο Κληρίδη, ο δε Τάσσος αναγκάστηκε να τον επισκεφθεί βραδιάτικα στο σπίτι του, για να τον πείσει να συμμετάσχει στην Τριμερή. Κατά δε την προεδρία Τάσσου, σύμφωνα με φιλικό του πρόσωπο, ο εκλιπών πολλές φορές τον χαρακτήρισε ακραίο και ανερμάτιστο πολιτικά. Πώς, λοιπόν, ξαφνικά έγινε φίλος και κύριος ομιλητής στην κηδεία του; Βέβαια, δεν υπήρξαν καλύτερες οι σχέσεις του ΑΚΕΛ με τον Παπαδόπουλο. Ο τέως Πρόεδρος βρισκόταν σε διαρκή ρήξη με το ΑΚΕΛ από την εποχή της ΕΟΚΑ, ενώ πολέμησε το μίνιμουμ πρόγραμμα με το ΔΗΚΟ. Μόνο η ανάγκη του ΑΚΕΛ να συνάψει στρατηγική συμμαχία με το ΔΗΚΟ δημιούργησε κοινό συμφέρον και υπόβαθρο για πολιτική συνεργασία, η οποία διακόπηκε όταν οι συνθήκες το επέτρεψαν. Οπόταν, τα όσα ανέφερε για τον Παπαδόπουλο στην κηδεία του ο Χριστόφιας, ήταν, για πολλούς, εξοργιστικά ανειλικρινή.

Στέλεχος του ΑΚΕΛ από το οποίο ζητήσαμε να μας σχολιάσει το περιεχόμενο και της ομιλίας και ειδικά την επισήμανση ότι ο τέως Πρόεδρος ήταν κεντροαριστερός, σχολίασε ως εξής: "Η ομιλία δεν ήταν για τον νεκρό, αλλά για τους ζωντανούς. Ο Χριστόφιας δεν απευθυνόταν, ούτε στους ΑΚΕΛικούς, ούτε σε αυτούς που αντιπαθούσαν τον Τάσσο, αλλά στους τασσικούς του ΔΗΚΟ. Στόχος του ΑΚΕΛ είναι να διατηρήσει τη σχέση του με το ΔΗΚΟ και να φέρει μαζί του όσο μπορεί περισσότερο κόσμο από το κόμμα αυτό είναι δυνατόν και να αποδυναμώσει πολιτικά τους ηγέτες της λεγόμενης τασσικής πτέρυγας".

Του ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΔΡΟΥΣΙΩΤΗ

Κωδικός άρθρου: 842397

ΠΟΛΙΤΗΣ - 21/12/2008, Σελίδα: 16

Περί Τάσσου ...

* Μάς ρωτούσαν χθες πολλοί φίλοι τι θα γράφαμε σήμερα στη Στήλη για τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Την άποψή μας για τον πολιτικό Τάσσο Παπαδόπουλο τη γράψαμε πολλές φορές, με πολλές αφορμές. Δεν αλλάζει και σίγουρα δεν είναι της ώρας να την πούμε. Με τον άνθρωπο Τάσσο Παπαδόπουλο, με τον οποίο μια φορά όλη κι όλη συζητήσαμε κατ' ιδίαν στη ζωή μας (κάπου στο αφιέρωμα του "Πολίτη" θα δείτε και ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη που μας είχε δώσει εκείνη την ημέρα), δεν είχαμε και δεν θα μπορούσαμε να έχουμε πρόβλημα. Απεναντίας, ήταν πολύ ενδιαφέρουσα εκείνη η τρίωρη κουβέντα στη Στράκκα με καφέ, σε ένα ραντεβού που αρχικά είχε προγραμματιστεί για μία ώρα. Τι άλλο; Εμείς, δεν θρησκευόμαστε οπότε ευχόμαστε απλώς να αναπαυθεί. Κάτι τέτοιες στιγμές η σιωπή δεν συνιστάται απλώς. Επιβάλλεται.

Κώστας Κωνσταντίνου

Κωδικός άρθρου: 840576

ΠΟΛΙΤΗΣ - 13/12/2008, Σελίδα: 13

O επαρχιωτικός μιμητισμός της κυπριακής νεολαίας

Η κυπριακή νεολαία δεν τα κατάφερε ποτέ της να είναι αυθεντική. Προσπάθησε να αντιγράψει τις διαμαρτυρίες της ελληνικής νεολαίας των τελευταίων ημερών. Μια ομάδα φόρεσε κουκούλες, πήγε έξω από την ελληνική πρεσβεία, έριξε λίγες πέτρες και διαλύθηκε. Άλλη ομάδα στη Λεμεσό πήγε έξω από την Αστυνομική Διεύθυνση, έβρισε τους αστυνομικούς, εκτονώθηκε όπως κάνουν στις ποδοσφαιρικές συναντήσεις και διαλύθηκε. Τι ήταν το ζητούμενο των εκδηλώσεών τους; Η αλληλεγγύη προς την ελληνική νεολαία, μαθητική και φοιτητική ή απλώς η εκτόνωση και το χάσιμο μαθημάτων; Οι Έλληνες μαθητές και φοιτητές έχουν στόχους και γι' αυτούς βγαίνουν στους δρόμους. Δεν αναφέρομαι στους ακραίους εκείνους νέους που φορώντας την κουκούλα καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Αλλά ακόμα και αυτοί έχουν μια δικαιολογία: όταν ένας Εφραίμ εμπαίζει μια κοινωνία και ένα κράτος τότε γιατί να το σεβαστούν αυτοί "που τίποτε δεν έχουν να χάσουν"; Όταν οι κρατικοί ταγοί συμμετέχουν στο μεγάλο φαγοπότι εκατομμυρίων με τον Εφραίμ, όταν βανδαλίζονται κρατικά ταμεία και γαίες, τότε το παράδειγμα που δίνεται στα παιδιά της γενιάς των δεκαπέντε χρόνων, είναι ότι μπορούν να το κάνουν και αυτοί με τον δικό τους τρόπο. Αλλά η δική μας νεολαία;

Τι απαιτούν οι ελάχιστοι κουκουλοφόροι που βγήκαν στους δρόμους, που βρίζουν και πετροβολούν την Αστυνομία; Την εκδημοκρατικοποίηση της παιδείας; Πότε απαίτησαν με συγκεντρώσεις ή και οποιεσδήποτε άλλες εκδηλώσεις την εκδημοκρατικοποίηση της παιδείας που τους αφορά άμεσα; Όταν δεν τους ενδιαφέρει ο εκδημοκρατισμός του μαθήματος της ιστορίας που είναι μια από τις πηγές έξαρσης της θεοποίησης του εθνικισμού και παραποίησης του πραγματικού ρόλου που διαδραμάτισε η εκκλησία στην ιστορική πορεία του λαού; Και πώς αντιδρούν στο ρατσισμό και σε εκείνες τις δυνάμεις που τον προωθούν υποβάλλοντας το σύνθημα του "εμείς ποδά τζιαι τζιείνοι ποτζιεί" σε σχέση με τη συμβίωση των δυο κύριων κοινοτήτων της χώρας μας; Να θυμίσω ότι τον περασμένο χρόνο ήταν νέοι, δεκαοχτάχρονα παιδιά, με ελληνικές σημαίες και δικέφαλους αετούς, που βγήκαν στους δρόμους για να ασκήσουν βία πάνω σε πολίτες που ζητούσαν το άνοιγμα της Λήδρας. Δεν αναφέρομαι ακόμα στη ξενοφοβία που κυριαρχεί στα μυαλά της πλειοψηφίας της κυπριακής νεολαίας, την πλήρη απάθειά της, ενώ θα έπρεπε να πρωτοστατεί στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ξένων, όπως θα έπρεπε να εκφράζει την αντίθεσή της στις κρατικές και κοινωνικές ανοχές που επιδεικνύονται στην εκμετάλλευση της εργασίας τους, που εκδηλώνεται με χαμηλότερους μισθούς και κοινωνική περιθωριοποίηση. Μια απλή εικονογράφηση της νεολαίας μας έτσι όπως έχει διαπαιδαγωγηθεί, αποδεικνύει ότι δεν αποτελεί το προοδευτικό τμήμα της κοινωνίας, όπως εκ φύσεώς της θα έπρεπε να είναι. Δεν διαθέτει το πνευματικό υπόβαθρο και προβληματισμό για να έλθει σε ρήξη με το παρελθόν, αλλά απλώς τον ανανεώνει βιολογικά όπως και τις παρελθοντολογικές προσεγγίσεις του. Αυτό τουλάχιστον δείχνουν οι επιστημονικές έρευνες και αναλύσεις, αλλά και η ζωντανή πραγματικότητα. Ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και η ξενοφοβία είναι κυρίαρχα στοιχεία στη συμπεριφορά της.

Δυστυχώς οι λίγοι μαθητές κουκουλοφόροι που βγήκαν για "συμπαράσταση" δεν έχουν καμιά σχέση με τα μηνύματα που στέλλουν οι Έλληνες συμμαθητές τους με τις κινητοποιήσεις τους. Αν αυτοί οι λίγοι ήθελαν να εκφραστούν και να υποστηρίξουν την κατάργηση της αστυνομικής βίας στην κυπριακή κοινωνία, στο παρελθόν υπήρχαν αρκετές περιπτώσεις. Αναφέρω ενδεικτικά: Τη βία που ασκήθηκε ενάντια στους δημοσιογράφους, τη βία που ασκήθηκε ενάντια στους δυο φοιτητές χωρίς να φταίξουν σε τίποτε, η βία που ασκήθηκε σε Τουρκοκύπριους μαθητές της Αγγλικής Σχολής που οι νεολαίες και τα πολιτικά κόμματα το "κοκούλωσαν" για να μην στιγματισθεί η ελληνοκυπριακή κοινωνία. Ποτέ δεν ασχολήθηκαν και δεν διαμαρτυρήθηκαν για την υπουργική ρήση "η αστυνομία δεν δέρνεται" και που νοητική συνέχειά της είναι ότι η "η αστυνομία δέρνει" που εξέφραζε στην ουσία τη συμπεριφορά ενός καθεστώτος που έφερνε σε πρώτο πλάνο την κρατική βία. Αλλά τι να πούμε, όταν εξτρεμιστές μαθητές ξυλοκοπούν Τουρκοκύπριους στα οδοφράγματα επειδή είναι Τουρκοκύπριοι - λίγες οι περιπτώσεις αλλά συνέβησαν - κι' όμως η μάζα της νεολαίας σιωπά και δεν διαμαρτύρεται, μια ένοχη σιωπή, που στο χρόνο θα γίνει κυρίαρχη με απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον της κοινωνίας μας. Και βγαίνουν στους δρόμους οι λίγοι κουκουλοφόροι για να βρίσουν τους Κύπριους αστυνομικούς, που δεν φέρουν καμιά ευθύνη για το τι γίνεται στην ελληνική πολιτεία. Ετεροχρονισμένη ευαισθησία!

Η νεολαία μας προσπαθεί με τις πράξεις της να αποδείξει ότι διακατέχεται από αντιλήψεις επαρχιωτισμού. Την ευθύνη βέβαια τη φέρει η κοινωνία και όχι η συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα πολιτών. Η κοινωνία που δεν της δίνει την ευκαιρία να ανοίξει τα φτερά της σε ευρύτερους ορίζοντες, που την περιορίζει στα κυπριακά στεγανά της τριτοκοσμικής αντίληψης πραγμάτων, που τους δημιουργεί την αντίληψη της "κοινωνίας της αφθονίας" και τη ψυχολογία της κατανάλωσης και την τυφλώνει με την αναφορά σε "προαιώνιους εχθρούς". Αυτές οι συνθήκες εκτρέφουν παθολογίες όπως ο ρατσισμός και η ξενοφοβία, δημιουργούν προσλήψεις εθνικισμού βαθιά εμποτισμένου με εθνικό φυλετισμό και εθνική αποκλειστικότητα. Σε τελευταία ανάλυση, ό,τι σπείρει η κοινωνία μας θα θερίσει. Τα πρώτα σημάδια έχουν εμφανιστεί στον ορίζοντα...

Του Κυριάκου Τζιαμπάζη

Κωδικός άρθρου: 840843

ΠΟΛΙΤΗΣ - 15/12/2008, Σελίδα: 12

"Σαν την Κύπρο δεν έχει..."

Μια κυρίαρχη μαζική αντίληψη σ' αυτή τη μικρή κοινωνία είναι η πολιτισμική διάχυση της λεγόμενης υπεροχής της ποιότητας ζωής των Ε/Κ σε σχέση με άλλες κοινωνίες. Δηλαδή, πιστεύει ότι ο τρόπος ζωής του (της) υπερέχει έναντι των τρίτων. Με άλλα λόγια τα ποιοτικά χαρακτηριστικά αυτής της πολιτείας έχουν πολιτισμικό και κοινωνικό προβάδισμα έναντι άλλων κοινωνιών. 

Ας ρίξουμε όμως τηλεγραφικά μία ματιά σ' αυτό που λέμε "Σαν την Κύπρο δεν έχει..."

Η στέγαση έχει καταστεί άπιαστο όνειρο λόγω του ανεξέλεγκτου κόστους. Υπάρχει εμπορία κάλυψης τετραγωνικών μέτρων, αλλά όχι ουσιαστική κάλυψη της στεγαστικής ανάγκης. Ο άσχημος νότος ομόρφυνε ελέω απώλειας του όμορφου βορρά. Αλλά ουδείς ομιλεί. Η προσέλευση στην εργασία έχει καταντήσει ένα αδυσώπητο ψυχολογικό και βασανιστικό, μαστιγωτικό άγχος. Ελλείψει αποτελεσματικού και δημοσίου χαρακτήρα συγκοινωνιακού δικτύου, οι Ε/Κ κάτοικοι αυτής της νήσου στενάζουν καθημερινά μέσα στ' αυτοκίνητό τους (που αν είναι πολυτελείας το μοστράρουν αντισταθμίζοντας μερικώς το άγχος τους). Μετά την εργασία τους ή κατά τη διάρκειά της θα προσπαθήσουν να πάρουν τα τέκνα τους στα διάφορα φροντιστήρια και κατόπιν αρκετοί απ' αυτούς θα πάρουν σειρά στα "drive-thru" των εστιατορίων ταχείας εξυπηρέτησης (fast-food).

Η πλειοψηφία της κοινωνικής μάζας φοβάται να αρρωστήσει, διότι το κόστος περίθαλψης είναι ανεξέλεγκτο στον ιδιωτικό τομέα. Αν αποταθεί στα δημόσια νοσηλευτήρια, γνωρίζει εκ των προτέρων ότι αν δεν είναι παράγοντας ή δημόσιο πρόσωπο θα ταλαιπωρηθεί. Αν χαλάσει το αυτοκίνητό του, φοβάται να το πάρει στο μηχανικό ή στο συνεργείο της αντιπροσωπείας γιατί τον τρομοκρατεί το εκπληκτικό κόστος της συντήρησης. Φοβάται μην εκτεθεί η μικροαστική του ιδιότητα, ιδιαίτερα αν κατέχει πολυτελές (με δάνειο) αυτοκίνητο. Δεν προλαβαίνει να πληρώνει δόσεις δανείων, πιστωτικών καρτών και άλλα. Τρέχει ξοπίσω απ' τα παιδιά του να σβήνει τα φώτα για να κάνει οικονομία και να καλύψει τις δόσεις του. Σήμερα τρώει στην πεθερά του, αύριο τρώει στη μάνα του, αλλά θέλει και οικιακή βοηθό. Φοβάται να καλέσει τον υδραυλικό ή τον τεχνίτη, διότι δεν ξέρει τι θα πληρώσει. Μετατρέπεται σε ακροβάτη πάνω σε τεντωμένο σχοινί ή αναλόγως της περίστασης σε παλιάτσο. Φυσικά υπάρχουν και οι τυχεροί όπου ο εραστής της συζύγου, αν είναι πλούσιος, της προσφέρει απλόχερα ανέσεις που δεν μπορεί να της προσφέρει ο σύζυγος, εξυπηρετώντας την ισορροπία της συζυγικής σχέσης. 

Κατά τ' άλλα αποδέχεται τον πλειστηριασμό για συγκεκριμένους αριθμούς εγγραφής αυτοκινήτων, βγάζει έξω το κεφάλι του αγόγγυστα για "σφαγή" τη χριστουγεννιάτικη ή πρωτοχρονιάτικη ρεβεγιόν και δίνει μάχη για μια φωτογραφία στα περιοδικά μαζικής κατανάλωσης. Τι άλλο να πρωτοθυμηθεί κανείς; Ότι υπάρχει μια γενική κακομεταχείριση των ζώων, μια επιβάρυνση του περιβάλλοντος, ένας άναρχος πολεοδομικός σχεδιασμός, μια συνεχής οχλαγωγία και φασαρία. Μια διάχυτη αγένεια και αμετροέπεια, ένας άξεστος αρχοντοχωριατισμός, μια παντελής έλλειψη έφεσης προς την ευγένεια και τη διακριτικότητα. Μια παρανοϊκή συνύπαρξη της δουλικότητας με την ψευτομαγκιά. Τι να πει κανείς για τη συλλογική εκτόνωση της μάζας στα γήπεδα, στον ιππόδρομο, στα τζογαδόρικα και στις "πουτάνες"; Τι να πει κανείς για τα γκρίζα και αφιλόξενα σχολεία που παραμορφώνουν αντί να μορφώνουν, όπου η οποιαδήποτε ηλίθια συμπεριφορά μαθητών και μαθητριών (που αντανακλούν το οικογενειακό τους περιβάλλον) γίνεται ανεκτή; 
Τι να πει κανείς για την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση και την επικίνδυνα αφελή ερμηνεία περί του νέου πολιτισμικού περιβάλλοντος με ό,τι αυτό συνεπάγεται, των δημοκρατικών και κοινωνικών ελλειμμάτων, των χαμηλών μισθών και συντάξεων και των τριών δουλειών. Της εργοδοτικής ασυδοσίας που εκ νοοτροπίας απολύει ακόμα και διαβητικούς ελέω προκατάληψης προς τέρψη μιας αρρωστημένης κερδοσκοπίας. "Ούσσου να περάσουμεν... Σαν την Κύπρο εν έσιει...". Τουτέστιν ένας αρρωστημένος κοινωνικός μαζοχισμός.

του Δρα Σωτήρη Κάττου*

Κωδικός άρθρου: 834450

ΠΟΛΙΤΗΣ - 16/11/2008, Σελίδα: 12

*PhD Πολιτική Κοινωνιολογία sckattos@cytanet.com.cy

Περί του ρασοφόρου, αποτυχημένου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας ...

Η αλήθεια, κύριοι, κανένα δεν έβλαψε
 
Του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ, "Αλήθεια"
Ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, κύριος Γιαννάκης Ομήρου, σε άρθρο του υποστηρίζει ότι «31 χρόνια από το θάνατο του Μακαρίου εξακολουθούν να επιχειρούνται παραμορφώσεις και στρεβλώσεις όσον αφορά τις αρχές, τις αξίες» κτλ. κτλ. Ας δούμε όμως ρεαλιστικά και αντικειμενικά τα λάθη και τις παραλείψεις του Μακαρίου. Το 1955 αρχίζουν συνομιλίες μεταξύ Μακαρίου – Χάρντιγκ με βάση την Ένωση. Ο Μακάριος όμως ήθελε την Ένωση εδώ και τώρα και για να αποφευχθεί το ναυάγιο των συνομιλιών, επεμβαίνει ο Νίκος Κρανιδιώτης και καταφέρνει να μειώσει τον χρόνο από 10 στα 7 χρόνια, πράγμα το οποίο δέχεται η Βρετανία, αλλά ατού ο Μακάριος. Ένωση εδώ και τώρα και οι συνομιλίες ναυαγούν… Για την Τουρκία, τότε δεν υπήρχε η Κύπρος ούτε οι Τουρκοκύπριοι. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του υπουργού Αποικιών, Λένοξ Μποϊντ, ο οποίος ήταν παρών στις συνομιλίες Μακαρίου – Χάρντιγκ. «Η άρνηση του Μακαρίου θα φέρει πολλά δεινά στην Κύπρο», είπε αποτεινόμενος στον Χάρντιγκ. Το 1959 υπογράφονται οι Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου και η Κύπρος αποκτά την ανεξαρτησία της, και το 1963 αυτή η ανεξαρτησία καταστρέφεται, αφού ο Μακάριος, χωρίς να συμβουλευθεί κανένα, χωρίς να ενημερώσει τις εγγυήτριες δυνάμεις Ελλάδα – Αγγλία – Τουρκία, ούτε τα Η.Ε., προχωρά στην προσπάθεια να αλλάξει 13 σημεία του συντάγματος. Η ενέργεια αυτή αποτυγχάνει με τα γνωστά τραγικά επεισόδια του 1963-64 όπου άοπλοι Τουρκοκύπριοι, γυναίκες και νέοι, συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν από ένοπλες ελληνικές ομάδες, από τους οποίους οι περισσότεροι αγνοούνται μέχρι σήμερα. Κατά τη διάρκεια του 1963-67, η Κύπρος ενισχύεται στρατιωτικά με μια πλήρως εξοπλισμένη ελληνική μεραρχία. Ο Διγενής καλείται στην Κύπρο για τη δημιουργία της Εθνικής Φρουράς κατόπιν πρόσκλησης από το Μακάριο. Φαίνεται όμως ότι η ελληνική μεραρχία ενοχλούσε το Μακάριο, γι’ αυτό με αφορμή κάτι μικροεπεισόδια που δημιούργησαν οι Τουρκοκύπριοι στα τουρκοκυπριακά χωριά Κοφίνου και Μαρί, διέταξε το Διγενή να επέμβει στρατιωτικά στην περιοχή όπου έγιναν μάχες. Αποτέλεσμα αυτού, η Τουρκία να απαιτήσει από το δικτάτορα Παπαδόπουλο, στη συνάντησή τους στον Έβρο, την απόσυρση της μεραρχίας και την ανάκληση του Διγενή στην Ελλάδα. Αξίζει να αναφερθεί ότι, λόγω των συγκρούσεων του 1963-64, η Τουρκία απειλούσε με εισβολή και μόνο χάρις στον τότε Αμερικανό πρόεδρο Λίντον Τζόνσον, ο οποίος απέστειλε αυστηρή επιστολή προς τον τότε Τούρκο πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού, η Τουρκία σταμάτησε την προσπάθεια εισβολής στην Κύπρο. «Εάν τολμήσετε εισβολή στην Κύπρο θα βρείτε μπροστά σας τον 6ο Αμερικανικό Στόλο», έλεγε η επιστολή Τζόνσον προς Ινονού. Το 1970 αρχίζει η εκκλησιαστική κρίση μεταξύ Μακαρίου και των τριών μητροπολιτών με νέο τέχνασμα του Μακαρίου, για να μείνει στην εξουσία ως πρόεδρος και ως αρχιεπίσκοπος. Κάλεσε λοιπόν από πατριαρχεία Ιεράρχες στην Κύπρο, ούτως ώστε στην Ιερά Σύνοδο να έχει την πλειοψηφία, για να παραμείνει και στα δύο αξιώματα, με αποτέλεσμα οι Ελληνοκύπριοι να διχασθούν σε Μακαριακούς και Γριβικούς, αφού και ο Γρίβας κατέβηκε στην Κύπρο. Από δω και πέρα η Κύπρος ήταν καταδικασμένη. Αρχίζει ο εμφύλιός μας σπαραγμός. Μακαριακοί πρώτα να σκοτώνουν τρεις αγωνιστές της ΕΟΚΑ και οι Γριβικοί, αντιδρώντας και αυτοί, άρχισαν να φονεύουν Μακαριακούς και η Τουρκία να καραδοκεί περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία για να εισβάλει στην Κύπρο, η οποία δόθηκε με το πραξικόπημα. «Αφήστε τους Ελληνοκύπριους να αλληλοτρώγονται και θα μας δώσουν την ευκαιρία που χρειαζόμαστε», δήλωσε ο Μπουλέντ Ετζεβίτ. Αυτά όσον αφορά το Μεγάλο Ηγέτη Μακάριο. Υ.Γ. Η αλήθεια, κύριοι, κανένα δεν έβλαψε, αντίθετα βοηθά στο να γνωρίζει ο λαός όλα όσα μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση. Για την περίοδο 1964, επίσης πρέπει να αναφέρω την άφιξη του υπουργού Άμυνας της Ελλάδος, Πέτρου Γαρουφαλιά, ο οποίος έφερε στις βαλίτσες του σχέδιο λύσης του κυπριακού με βάση την Ένωση, με μόνο όρο την παραχώρηση μιας τουρκικής βάσης, για περίοδο 50 χρόνων, στην Καρπασία. Ο μεγάλος πολιτικός της Ελλάδος τότε, Γεώργιος Παπανδρέου διαλαλούσε από τη Θεσσαλονίκη «η Ένωση έρχεται, η Ένωση ήρθε» για να έρθει μετά και να μας πει, «άλλα συμφωνούμε και άλλα πράττετε Μακαριότατε». «Και τι θα γίνει με μένα, κύριε υπουργέ», ρωτά ο Μακάριος τον υπουργό Άμυνας. «Εσείς, Μακαριότατε, θα περιοριστείτε στα εκκλησιαστικά σας καθήκοντα», απαντά ο υπουργός. «Όχι, θέλω να γίνω αντιβασιλεύς της Ελλάδος», απαντά ο Μακάριος. «Μα το σύνταγμα της Ελλάδος δεν προνοεί για κάτι τέτοιο», απαντά ο υπουργός. Και έτσι χάσαμε μια από τις καλύτερες ευκαιρίες που παρουσιάστηκε για λύση με βάση την Ένωση. Αυτά από το βιβλίο του Πέτρου Γαρουφαλιά. Να αναφέρω επίσης ότι στον Πενταδάκτυλο είχαν στηθεί πολυβολεία για την περίπτωση τουρκικής εισβολής, αλλά ο Μακάριος τα διέλυσε για τουριστικούς λόγους, όπως δήλωσε ο ίδιος.

Η τελευταία απόπειρα

Όχι, στόχος δεν είναι ακριβώς ο Αναστασιάδης. Όπως δράστης δεν είναι ακριβώς ο Χριστοδούλου. Αυτό είναι απλώς μια πράξη του έργου. Στόχος είναι η προσπάθεια για λύση του Κυπριακού. Και δράστης είναι το μέτωπο των καταλοίπων του γιωρκατζικού παρακράτους και των υπολοίπων σούπερ πατριωτών της συμφοράς οι οποίοι, παρά τα δεινά που προκάλεσαν με τα κατορθώματά τους τη δεκαετία του '60 και το '70, δεν θέλουν να αντιληφθούν ότι αυτός ο τόπος ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ να τον διδάξουν, αυτοί ειδικά, τι εστί πατριωτισμός. Και δεν είναι καθόλου, μα καθόλου τυχαίο πως, την επομένη της δεύτερης επίθεσης Χριστοδούλου εναντίον του Αναστασιάδη (εμμέσως και του Προέδρου Χριστόφια), οι εθνικιστικών αποχρώσεων αρθρογράφοι, εντελώς... συμπτωματικά, έσπευσαν άπαντες να ασχοληθούν με το θέμα, στηρίζοντας απόλυτα τον Χριστοδούλου. 

Το είδαμε, υπό τύπο σχολίου, γραμμένο κάπου χθες: Ο Χριστοδούλου, λέει, εμφανίστηκε από το πουθενά και επιτέθηκε στον Αναστασιάδη διότι διαβλέπει πως μέσα από αυτή του την κίνηση έχει πιθανότητες να παίξει σε ένα ενδεχόμενο παιγνίδι ηγεσίας στον ΔΗΣΥ. Το σχόλιο δεν διευκρίνιζε εάν οι βλέψεις αυτές είναι προσωπικές ή όχι. Εάν εννοούσε πως κάποιοι κύκλοι στον ΔΗΣΥ επιχειρούν να σκάψουν το λάκκο του Αναστασιάδη, όπως συνέβη και στο παρελθόν χωρίς επιτυχία, τότε καθόλου παράξενο ο Χριστοδούλου να βάζει το χεράκι, τα χεράκια ή και τα πόδια του μαζί. Αλλά εάν εννοούσε ότι καλοβλέπει την ηγεσία του ΔΗΣΥ για πάρτη του, τότε το πράγμα αγγίζει μάλλον τα όρια της αστειότητας και, για να μην είμαστε και άδικοι μαζί του, θα πρέπει να πούμε πως έχει μια χαρά την ευφυΐα να μην έχει τέτοιες βλέψεις ή φαντασιώσεις - πείτε το όπως νομίζετε. Άλλωστε, μέχρι σήμερα, ο Χριστοδούλου δεν εξελέγη ποτέ και σε κανένα από τα αξιώματα στα οποία βρέθηκε. Αλλά να τον ψήφιζε κανείς, ακόμη και για μουχτάρη του Αυγόρου, ακούγεται τρελό. Πόσο δε μάλλον, για Πρόεδρο του ΔΗΣΥ...!

Αλλά για να επανέλθουμε στο θέμα μας, το ζήτημα δεν είναι ο ίδιος ο Χριστοδούλου. Εκείνος, αν και σίγουρα κρατάει ακόμη κάποια νήματα εξουσίας στα χέρια του είναι εκτός πολιτικού σκηνικού και απίθανη θα ήταν μια επάνοδός του αφού ούτε ο Κούρος, ούτε ο Τάσσος δεν πρόκειται να δουν ξανά την εξουσία. Το ζήτημα είναι πολύ μεγαλύτερο, πολύ ευρύτερο. Και αφορά ένα μειοψηφικό μεν, αρκούντως ισχυρό δε ρεύμα το οποίο έχει τις καταβολές του στο παρακράτος της δεκαετίας του '60. Πυρήνας του οποίου, ρεύματος, είναι τα πρωτοπαλίκαρα του Γιωρκάτζη και κυρίως σώμα του η εθνικιστική Δεξιά και Ακροδεξιά. Όλοι αυτοί που, μαζί με τη θλιβερή σημερινή ιεραρχία της Εκκλησίας φρικιούν στην ιδέα της λύσης. Της όποιας λύσης και της συμβίωσης με την άλλη κοινότητα. Ο χρόνος τούς έχει μάθει να αποκρύπτουν επιμελώς τις πραγματικές τους προθέσεις πίσω από μια κίβδηλη πατριωτική ρητορική πασπαλισμένη με κάμποσες ελληνοχριστιανικές αρλούμπες τις οποίες ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύουν αλλά, είναι πλέον ολοφάνερο πως το πρόβλημά τους ΔΕΝ είναι οι λύσεις που προτάθηκαν αλλά η όποια λύση προτείνεται. Η ιδέα της λύσης. 

Το τραγικότερο είναι πως αυτοί οι άνθρωποι ποτέ δεν είχαν κάτι να αντιπροτείνουν, για να βγούμε από το αδιέξοδο. Το ίδιο και σήμερα, φυσικά. Το μόνο που τους ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους πολίτες (αλλά και ενώνει όλους αυτούς μεταξύ τους), πέραν της εκ των προτέρων απόρριψης της όποιας προσπάθειας για λύση, είναι η πάγια τακτική τους να βλέπουν παντού προδότες και ανθρώπους... μειωμένων αντιστάσεων κάτι που, στα όρια της διαστροφής, τους κάνει να θεωρούν τους εαυτούς τους πατριώτες και, κυρίως, σωτήρες. Ειδικά το τελευταίο, όμως, κάθε άλλο παρά ισχύει. Κι αυτό αποδεικνύεται ιστορικά: Όποτε βρέθηκαν να ελέγχουν την εξουσία το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Το 1974 μια ακραία μερίδα των εθνικιστών κατάφερε να παραδώσει τη μισή σχεδόν Κύπρο στην Τουρκία ενώ το 2003-2008, όλοι μαζί ενωμένοι πια, έφεραν τον τόπο στο παρά ένα της διχοτόμησης και την Κύπρο σε κατάσταση διεθνούς ανυποληψίας. 

Το βασικό πρόβλημά τους έγκειται στην ψευδαίσθησή τους ότι, τα σπουδαία και... φωτεινά τους μυαλά ήταν εκείνα που έδιωξαν τους Εγγλέζους από την Κύπρο. Και πως επειδή το πέτυχαν (νομίζουν...) είναι οι μόνοι που μπορούν να το πετύχουν και σήμερα. Με τη διαφορά πως οι Εγγλέζοι δεν έφυγαν γιατί φοβήθηκαν την ΕΟΚΑ (...!) αλλά και πως, η συμμετοχή όλων αυτών των τύπων στον αγώνα της ΕΟΚΑ βρίσκεται περισσότερο στη σφαίρα της φαντασίας τους παρά στην πραγματικότητα. Όλοι αυτοί έχτισαν καριέρες και "την έκαναν" κανονικά στη ζωή τους εκμεταλλευόμενοι τον αγώνα εκείνων που πραγματικά αγωνίστηκαν και ενίοτε θυσιάστηκαν. Στο όνομα αυτών των αγωνιστών φτιάχτηκε το παρακράτος το '60, το οποίο συνεχίζει ακόμη και σήμερα να λυμαίνεται αυτό το δύσμοιρο νησί.

Αυτό λοιπόν που ζούμε, είναι μια τελευταία προσπάθεια. Όχι μόνο για τη λύση του Κυπριακού αλλά και μια τελευταία προσπάθεια όλων των αποχρώσεων του απορριπτικού στρατοπέδου να επιβάλουν για άλλη μια φορά τις δικές τους απόψεις και να εξουδετερώσουν και αυτή την προσπάθεια για λύση, τόσο σε γενικό επίπεδο όσο και σε προσωπικό μειώνοντας, ενίοτε και χυδαία, όλους όσοι τη στηρίζουν. Χωρίς να μπορούν όλοι αυτοί να μας πουν ΤΙ ΕΙΝΑΙ αυτό που τους ενοχλεί σε ένα διάλογο για το Κυπριακό που καλά-καλά δεν ξεκίνησε ακόμη ή τι είναι αυτό που τους εξοργίζει σε μια προσπάθεια καλλιέργειας πνεύματος συμφιλίωσης στα σχολεία ή σε μια διεργασία συμπλήρωσης των βιβλίων της Ιστορίας (την ώρα που η Επιτροπή που θα το κάνει δεν έχει καν συσταθεί!).

Και, κυρίως, τι είναι αυτό που αντιπροτείνουν εάν δεχθούμε τη θέση τους και τα παρατήσουμε όλα. Το ζήτημα είναι ευρύτερο λοιπόν. Δεν είναι προσωπικό, ούτε κομματικό. Και όσο οι διεργασίες για λύση προχωρούν τόσο οι επιθέσεις τους θα πληθαίνουν. Μετά τον Χριστόφια και τον Αναστασιάδη, θα ακολουθήσουν κι άλλα θύματα της πάγιας πρακτικής του μαγαρίσματος. Και θα υπάρξουν κι άλλοι, πολλοί άλλοι Χριστόδουλοι οι οποίοι θα πεταχτούν από το πουθενά για να συνδράμουν την προσπάθεια. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς την ώρα που αυτή η κάστα καταβάλλει την τελευταία αλλά ιδιαιτέρως επικίνδυνη για το μέλλον του τόπου προσπάθειά της να ελέγξει τα πράγματα. Τι κάνουμε αλήθεια; Σωπαίνουμε;

Κώστας Κωνσταντίνου

Κωδικός άρθρου: 820850

ΠΟΛΙΤΗΣ - 18/09/2008, Σελίδα: 13

Το καλύτερο "φιλέτο" είναι ο φόβος μας

Σάλος λέει με τις αγοραπωλησίες (τώρα) της Μονής Βατοπεδίου. Τόσα εκατομμύρια από εδώ, τόσα εκατομμύρια από εκεί, ο τάδε πολιτικός πίσω από αυτό, ο δείνα πολιτικός πίσω από το άλλο. Οι οπαδοί του Βατοπεδίου στην Κύπρο φωνάζουν ότι οι κατηγορίες είναι περίπου... ιεροσυλία, οι εχθροί του στην Ελλάδα αλλά και στην Κύπρο ξεσαλώνουν - οι μεν για τις "κομπίνες των Κυπρίων", οι δε για τους Βατοπεδινούς που ήρθαν να πειράξουν την άσπιλη και αμόλυντη Εκκλησία της Κύπρου, αυτήν που αγωνίζεται νυχθημερόν για τα του Θεού και μόνο. Και σκίζεται στη φιλανθρωπία και τη βοήθεια των φτωχών. Την ίδια φιλανθρωπία την οποία επικαλείται και ο Εφραίμ για να εξηγήσει τις συναλλαγές των δεκάδων εκατομμυρίων, τα παραλιακά "φιλέτα" και τις μπίζνες.

Ξέρετε, εμάς, αυτό που μας προκαλεί τη μεγαλύτερη έκπληξη είναι η... "έκπληξη" όλου του κόσμου, κάθε φορά που σκάει μια τέτοια υπόθεση. Η "έκπληξη" των ΜΜΕ στην Ελλάδα για τους κομπιναδόρους Κύπριους (όζει και ρατσισμού δηλαδή), ωσάν τα υπόλοιπα μοναστήρια να μην έχουν άπλυτα κι άπλυτα. Η "έκπληξη" της ίδιας της Μονής Βατοπεδίου, η οποία πήρε "φιλέτα" γης αξίας δέκα εκατομμυρίων το καθένα έναντι ενός εκατομμυρίου, δίνοντας στο ελληνικό Δημόσιο εκτάσεις που δεν της ανήκαν (ακόμη και λίμνη έδωσαν!), υπό την κάλυψη πολιτικών της φίλων. Η "έκπληξη" των υπολοίπων μονών του Αγίου Όρους οι οποίες προφανώς είχαν αφεθεί έξω από το πάρτι, διότι εάν είχαν αφεθεί να παίξουν κι αυτές σίγουρα δεν θα παρέδιδαν τώρα μαθήματα ηθικής και θα κάκιζαν όσους βάλλουν "κατά των αδελφών". Η "έκπληξη" κάποιων υψηλόβαθμων ιεραρχών εδώ στην Κύπρο οι οποίοι, κακίζουν τις μπίζνες των Βατοπεδινών αλλά το 90% του χρόνου τους το αφιερώνουν σε τράπεζες και επενδύσεις την ώρα που υπάρχει κόσμος ο οποίος δυστυχεί αβοήθητος και γραμμένος κανονικά από τον κλήρο. Αλλά, περισσότερο από όλα, η "έκπληξη" όλων εμάς που... εκπλησσόμαστε κάθε φορά που μία από αυτές τις υποθέσεις πέφτει από κάποιο ράσο, αντί να διερωτόμαστε πόσες άλλες τέτοιες υπάρχουν κρυμμένες εκεί. Όχι μόνο στο Βατοπέδι, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και εδώ. Στις Αρχιεπισκοπές τους, στα μοναστήρια τους και αλλού.

Γιατί ξαφνιαζόμαστε λοιπόν; Ας το... φιλοσοφήσουμε λίγο. Γιατί; Αφού είναι όλα διαφορετικές εκδοχές της ίδιας σαθρής κατάστασης: Μιας παράλληλης κοινωνίας, μιας καλοστημένης εδώ και αιώνες βιομηχανίας φτιαγμένης για μια μερίδα ανθρώπων, τον κλήρο, ο οποίος απλώς ντύνεται αλλιώς από εμάς τους υπόλοιπους και θησαυρίζει εκμεταλλευόμενος το φόβο τον οποίο προσεκτικά φροντίζει να καλλιεργήσει στους άλλους ανθρώπους από τα παιδικά τους χρόνια ελέγχοντας μέσω των χρημάτων που τους απέσπασε και τους αποσπά, το σύστημα και την Παιδεία. Αυτός είναι ο λόγος που συχνά διαπιστώνουμε ότι οι του κλήρου φοβούνται λιγότερο από όλους τους άλλους το Θεό, με διαφορά. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο, οι της εκκλησίας, οι άνθρωποι των εκκλησιών και όλων των θρησκειών πολεμούν με λύσσα οποιαδήποτε αλλαγή οδηγεί στο σύγχρονο τρόπο ζωής, όπου η γνώση βοηθά όλο και περισσότερο τον άνθρωπο να ξεπεράσει τα φαντάσματά του: Τα θαύματα, τους Παραδείσους και τις Κολάσεις, τα φυλαχτά, τα ξόρκια κι όλα τα άλλα όργανα του φόβου τους. Και να περιορίσει έτσι την επιρροή του κλήρου στο κοινωνικό σύνολο. Γιατί η δική τους δύναμη είναι που μειώνεται. Τίποτα άλλο.

Περί αυτού πρόκειται. Περί της αδυναμίας των περισσότερων από εμάς να τολμήσουμε να σκεφτούμε έστω και για ένα λεπτό πως όσα είχαμε μάθει όλα αυτά τα χρόνια, ολόκληρη η θεωρεία των φόβων που μας είχαν φυτέψει από τότε που μπορούμε όλοι μας να θυμηθούμε, για έναν Θεό που μας επιτηρεί και που μας κρίνει (και ενίοτε μας τιμωρεί, αυτό ειδικά), αυτόν που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν όλοι αυτοί οι τύποι με τα ράσα ή ό,τι άλλο φοράνε σε άλλες θρησκείες, ίσως να μην υφίσταται. Ίσως να είναι μια καθαρά ανθρώπινη μια κοινωνική επινόηση η οποία, ναι, ήταν απαραίτητη σε άλλες εποχές όπου οι άνθρωποι δεν είχαν αναπτύξει άλλες δικλείδες μέτρου και ηθικής και χρειάζονταν το φόβο του Θεού για να μην αδικήσουν, να μην κλέψουν και να μην σκοτώσουν. Η οποία, όμως, επινόηση, στην εποχή μας έχει φθαρεί σε μεγάλο βαθμό, συνεπεία της επίγνωσης του εντελώς ανθρώπινου και αδύναμου χαρακτήρα της. Και της εξέλιξης του ανθρώπου, των γνώσεών του και του μυαλού του. Με την ίδια λογική που ο πρωτόγονος άνθρωπος θυσίαζε άλλους ανθρώπους στο βωμό του ίδιου φόβου και της ίδιας βιομηχανίας, ενώ σήμερα δεν το διανοείται.

Όσο οι κοινωνίες, ιδιαίτερα οι φοβισμένες και οι γεμάτες ενοχές κοινωνίες όπως και η δική μας, συνεχίζουν να παίζουν το παιγνίδι της εκκλησίας, των εκκλησιών και των θρησκειών, τόσο αυτή η κατηγορία των ανθρώπων, διότι άνθρωποι είναι οι του κλήρου - τίποτα άλλο και τίποτα περισσότερο, θα μπορούν να διαιωνίζουν αυτή την υποκριτική εκμετάλλευση και την εμπορία της ψευδαίσθησης της σωτηρίας. Και τόσο εμείς, τα θύματα αυτής της πρακτικής θα "ξαφνιαζόμαστε" κάθε φορά που ένα από τα πολλά άπλυτά τους θα βγαίνει στη φόρα. Γιατί κάνουμε ότι ξαφνιαζόμαστε τόσο; Αυτά δεν έκαναν πάντα; Ή μήπως λέμε ότι ξαφνιαζόμαστε γιατί απλώς δεν τολμούμε να αποδεχθούμε τη λογική και να παραδεχθούμε την απλή αλήθεια, αυτήν που ανατρέπει όλα όσα μάθαμε παιδιόθεν για αυτούς και για την επινόηση που εκπροσωπούν αλλά η οποία, αλήθεια, απελευθερώνει τον άνθρωπο από τα δεσμά του φόβου τους; Μήπως αυτό είναι που φοβόμαστε περισσότερο και τους (παρ)ακολουθούμε ακόμη;

Κώστας Κωνσταντίνου

Κωδικός άρθρου: 820626

ΠΟΛΙΤΗΣ - 17/09/2008, Σελίδα: 1

Μετά τα GCEs, ο κατήφορος της ΟΕΛΜΕΚ και μερικών τραμπούκων της συνεχίζεται ...

Οι... αρεοπαγίτες της Παιδείας

Το να ζητούν οι καθηγητές να μάθουν το πώς θα εφαρμοστεί ένας συγκεκριμένος στόχος του υπουργείου Παιδείας, επί του προκειμένου ο στόχος της καλλιέργειας κουλτούρας συμβίωσης Ε/Κ και Τ/Κ, δεν είναι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωσή τους. Το να θέτουν ερωτήματα ακόμη και υπερβολικά, στη λογική της λαϊκής ρήσης "αν παντρευτώ τζιαι κάμω γιον τζιαι φκάλω τον Βασίλη", για το εάν, λέει, σε περίπτωση που αποφασιστούν επισκέψεις ε/κ σχολείων στο Βορρά, οι μαθητές ή οι καθηγητές που θα αρνηθούν να μεταβούν θα υποστούν κυρώσεις, επίσης. Το να υπάρχει όμως ένας συγκεκριμένος στόχος και οι καθηγητές να συνεδριάζουν προκειμένου να αποφανθούν εάν τον... αποδέχονται, αυτό είναι άνω ποταμών. Κι όσο κι αν συνηθίσαμε να ζούμε με αυτές τις... εγκρίσεις και τις απορρίψεις τους θα πρέπει κάπου να μπει, επιτέλους, μια τελεία.

 

* Δεν είναι στο χέρι των καθηγητών να αποδέχονται ή να απορρίπτουν το στόχο της όποιας Κυβέρνησης και του όποιου υπουργείου για την Παιδεία, όπως δεν είναι στα χέρια των εργολάβων του Δημοσίου να απορρίπτουν την κατασκευή ενός δρόμου γιατί δεν τους αρέσει η διαδρομή, των νοσηλευτών του Δημοσίου να αρνούνται την εισαγωγή ενός φαρμάκου γιατί κάπου διάβασαν ότι κάνει και κακό ή των λειτουργών του υπουργείου Οικονομικών να αρνούνται την εφαρμογή μιας πολιτικής για τον πληθωρισμό διότι έχουν άλλη άποψη. Άμα είναι έτσι, να τα κλείσουμε τα υπουργεία και να φτιάξουμε ένα κράτος το οποίο θα το διοικούν οι συντεχνίες. Κι όπου μας βγάλει.

 

* Και επί του προκειμένου, η ΟΕΛΜΕΚ από πού και ώς πού να μπορεί να αποφασίζει (υπό την πάγια απειλή της παράλυσης των σχολείων στη φαρέτρα της) εάν θα πρέπει ή δεν θα πρέπει να αποσύρει ένα στόχο για τη σχολική χρονιά μια εκλελεγμένη Κυβέρνηση; Ο καθηγητής των μαθηματικών ή της μουσικής ή των οικονομικών ή των αγγλικών (διότι η πλειοψηφία των μελών της ΟΕΛΜΕΚ δεν διαθέτουν βέβαια πτυχίο Ιστορίας και δεν έχουν κάποια σχέση με το ευρύτερο αντικείμενο) από πού και ώς πού να κρίνει εάν θα πρέπει η Πολιτεία να προωθήσει ή όχι τη συμφιλίωση Ε/Κ και Τ/Κ στα σχολεία; Γιατί να βρίσκεται η πολιτική της Κυβέρνησης υπό την αίρεσή του, τη στιγμή που αυτό δεν συμβαίνει με κανέναν άλλο κλάδο λειτουργών του Δημοσίου και όταν ο οιοσδήποτε άλλος, μη καθηγητής, πολίτης δεν έχει αυτό το παρεμβατικό στα πράγματα δικαίωμα;

 

* Οι καθηγητές της ΟΕΛΜΕΚ, στο πλαίσιο ίσως της μεγαλοψυχίας τους, ανακοίνωσαν ότι θα αποδεχθούν τελικά τον φετινό στόχο αλλά, λέει, είναι έντονα δυσαρεστημένοι διότι το Υπουργείο "για άλλη μια χρονιά" δεν τους κάλεσε να συμμετάσχουν στη διαμόρφωσή του. Πολύ καλά έκανε το Υπουργείο που δεν τους κάλεσε. Πρώτον, διότι η δουλειά τους δεν είναι να αποφασίζουν για τους στόχους της Πολιτείας αλλά να τους εφαρμόζουν και δεύτερον, διότι, με την υστερία που καταγράφηκε για τον φετινό στόχο, άνευ λόγου και αιτίας όπως αποδείχθηκε στο τέλος, δεν νομίζουμε ότι υπάρχει κανείς ο οποίος να αμφιβάλλει πως, εάν το Υπουργείο τους είχε δώσει δικαίωμα παρέμβασης, θα άφηναν αυτόν ειδικά το στόχο να φτάσει στην εγκύκλιο του Υπουργού.

 

* Αυτό που οι καθηγητές διεκδικούν είναι ξεκάθαρα αυθαίρετο. Και είναι απότοκο του γεγονότος που αναφέραμε πιο πάνω, ότι δηλαδή, επί δεκαετίες, τους δόθηκε η πολυτέλεια να καθορίζουν "με το έτσι θέλω" τις όποιες εξελίξεις σε έναν εξαιρετικά νευραλγικό τομέα όπως αυτός της Παιδείας (και το κάνουν, με έναν τρόπο που μόνο με τη διαγωγή των πιλότων των Κυπριακών Αερογραμμών μπορεί να συγκριθεί, δυστυχώς). Κάτι το οποίο συσσώρευσε τεράστια δύναμη στα χέρια της ΟΕΛΜΕΚ, η οποία όμως δεν προνοείται ΠΟΥΘΕΝΑ θεσμικά. Ουδείς τούς αφαίρεσε το δικαίωμα να λένε την άποψή τους. Και ουδείς το διανοείται. Αλλά, η διαμόρφωση της πολιτικής για την Παιδεία δεν μπορεί να βρίσκεται υπό τη δική τους αίρεση και υπό το δικό τους βέτο. Αυτό δεν το λέει κανένας Νόμος και κανένας κανονισμός της Πολιτείας και των οργάνων της. Οι καθηγητές του Δημοσίου δείχνουν να έχουν παρεξηγήσει το ρόλο τους και να μην αντιλαμβάνονται τα όριά τους ακόμη και όταν αυτά έχουν να κάνουν με άλλα επίπεδα της Παιδείας, όπως λ.χ. αυτό του Πανεπιστημίου στο οποίο επίσης επέβαλαν εκβιαστικά και υπό την απειλή ότι θα τίναζαν στον αέρα τις εξετάσεις, τη δική τους άποψη στην πρόσφατη εκείνη, θλιβερή ιστορία με την αποδοχή των GCE για τους μαθητές των ιδιωτικών σχολείων. Ένας από τους πολλούς επιτυχημένους εκβιασμούς.

 

* Τα σοβαρά κράτη δεν μπορεί να διοικούνται από συντεχνίες. Διοικούνται από κυβερνήσεις, εκλελεγμένες οι οποίες δεν χρειάζονται την επί μέρους έγκριση του οιουδήποτε δημοσίου υπαλλήλου για να πουν ποια κατεύθυνση θα πρέπει να ακολουθήσει η Παιδεία σε ένα μείζον κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα. Και όσα κράτη διοικούνται εκ των πραγμάτων από συντεχνίες, απλώς δεν είναι σοβαρά. Κάτι που ισχύει δυστυχώς και στη δική μας περίπτωση. Το ζήτημα είναι για πόσο θα αφεθούν ακόμη τα πράγματα να συνεχίσουν μ' αυτό τον τρόπο. Για πόσο αλήθεια;

Κώστας Κωνσταντίνου

Κωδικός άρθρου: 819839

ΠΟΛΙΤΗΣ - 13/09/2008, Σελίδα: 13

O trellos Kyprios Taliban xanaktipa ...

Τα γκόλ στέλλουν εθνικά μηνύματα;

Η υπερβολή και η ασυναρτησία είναι από τα κύρια χαρακτηριστικά μας ως λαού. Η ευκολία με την οποία σπεύδουμε συχνά να αποδώσουμε σε κάποια γεγονότα σημασία μεγαλύτερη από εκείνη που έχουν και, από την άλλη πλευρά, η υποβάθμιση άλλων γεγονότων που έχουν σημασία, είναι κάτι που περίπου αποτελεί εθνικό μας σπορ. Αυτό το φαινόμενο έλαμψε την περασμένη βδομάδα με αφορμή τα καλά αποτελέσματα που έφεραν τρεις ποδοσφαιρικές μας ομάδες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Παρακολουθήσαμε μια υστερία υπερβολής από πολιτικούς και από τα μέσα ενημέρωσης. Πρέπει να διευκρινίσω ότι δεν αναφέρομαι σε αντιδράσεις που, έστω και με κάποια υπερβολή, κινήθηκαν μέσα σε λογικά όρια. Για παράδειγμα δεν βρίσκω αφύσικη τη συμπεριφορά αρκετών Αμμοχωστιανών που, πάνω στους πανηγυρισμούς για τη νίκη της Ανόρθωσης, θυμήθηκαν και είπαν και μια κουβέντα για τη νεκρή πόλη τους. Δεν μπορούν όμως να μείνουν ασχολίαστες ανόητες δηλώσεις και συμπεριφορές που όχι μόνο ξέφυγαν από το μέτρο αλλά ξεπέρασαν και τα όρια της γελοιότητας. Θα δώσω δύο παραδείγματα. Η ΕΔΕΚ, πάντα πρώτη στις υπερβολές και τις ασυναρτησίες, μας είπε πως "η επιτυχία εκπέμπει πολυσήμαντα εθνικά και πολιτικά μηνύματα". Ο ονειροπαρμένος τηλεπαρουσιαστής δεν μπόρεσε να συγκρατήσει την εθνική του συγκίνηση: "Μα το έχουμε αυτό εμείς οι Κύπριοι. Είμαστε λαός που έχουμε πείσμα, έχουμε αυτό το γινάτι, δεν το βάζουμε κάτω, ξέρουμε να αγωνιζόμαστε, να επιμένουμε και να κερδίζουμε." 

Είχα την υπομονή να μετρήσω πόσοι και ποιοι ποδοσφαιριστές αγωνίστηκαν στους επαναληπτικούς αγώνες που έδωσαν οι κυπριακές ομάδες. Βρήκα ότι κατά τη διάρκεια των τριών αγώνων συνολικά 41 ποδοσφαιριστές αγωνίστηκαν για 3.521 λεπτά. Από αυτούς οι 29 ήταν ξένοι (μη Κύπριοι) και συνολικά έπαιξαν 2.623 λεπτά (74,5%) ενώ οι άλλοι 12 ήταν Κύπριοι με συνολική συμμετοχή μόνο 898 λεπτά (25,5%.). Δηλαδή τα ποσοστά ήταν τα ίδια με εκείνα του δημοψηφίσματος του 2004 υπέρ των ξένων ποδοσφαιριστών. Παραλείπω το γεγονός ότι και οι τρεις προπονητές των ομάδων είναι επίσης μη Κύπριοι. Για ποιο κυπριακό γινάτι, λοιπόν, μας μιλούσε ο τηλεπαρουσιαστής; Αν υπήρξε κάποιο γινάτι στους αγώνες αυτό ήταν γινάτι νοτιοαμερικάνικο, αφρικάνικο ή ευρωπαϊκό. Και πού εντόπισε το κόμμα του κ. Ομήρου τα πολυσήμαντα "εθνικά και πολιτικά μηνύματα"; Ποια σχέση έχουν με το έθνος μας ή την - κατά κανόνα ηλίθια - πολιτική μας οι 29 Βραζιλιάνοι, Αργεντίνοι, Πορτογάλλοι, Σέρβοι, Αλβανοί, Σκοπιανοί, Πολωνοί και άλλοι ξένοι ποδοσφαιριστές που έπαιξαν ποδόσφαιρο και κέρδισαν; Μα ακόμη και αν ήταν όλοι Κύπριοι οι ποδοσφαιριστές με ποια λογική το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα στέλλει "πολυσήμαντα εθνικά μηνύματα"; Και τι λένε αυτά τα μηνύματα; Ότι επειδή ο Σόσιν έβαλε τη μπάλα στα δίκτυα του Νικοπολίδη θα κατατροπώσουμε και τον Τουρκικό στρατό και θα τον διώξουμε από την Κύπρο; Ότι επειδή ο Μιροσάβλιεβιτς, ένας Κροάτης, έβαλε γκολ στον Ερυθρό Αστέρα θα πάρουμε και την Κερύνεια πίσω; Όσο παράξενα κι αν ακούγονται αυτά τα πράγματα, είναι εντούτοις η συνθηματολογία ενός πολιτικού κόμματος της Κύπρου. Στο ίδιο επίπεδο με την ανακοίνωση της ΕΔΕΚ κινήθηκε και μια δήλωση του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, ενός ανθρώπου που ένας από τους κομματάρχες μας, ο κ. Καρογιάν, κάθε φορά που τον συναντά, "φεύγει από κοντά του πιο σοφός", όπως δήλωσε ο ίδιος.

Γιατί ασχολούμαι με αυτές τι βλακείες; Διότι πράγματι υπάρχουν πολυσήμαντα πολιτικά μηνύματα στην περίπτωση. Με τη διαφορά ότι αυτά τα μηνύματα δεν βγαίνουν από τα γκολ που έβαλαν κάποιοι ποδοσφαιριστές. Τα πολυσήμαντα πολιτικά μηνύματα είναι ότι με αυτό το επίπεδο πολιτικής σκέψης να βασιλεύει στον τόπο μας είναι αστείο να προσδοκούμε κάτι καλό γι' αυτή τη χώρα. Με πρωταθλητές της ασυναρτησίας όπως ο Ομήρου και ο Καρογιάν να πρωταγωνιστούν στο πολιτικό μας προσκήνιο πρέπει να νοιώθουμε και πολύ τυχεροί που δεν έχουμε πάθει χειρότερα κακά από αυτά που μας βρήκαν.

Του Λουκά Γ. Χαραλάμπους

Κωδικός άρθρου: 818572

ΠΟΛΙΤΗΣ - 07/09/2008, Σελίδa 18

Ας φύγουν ... στο καλό και να μην επιστρέψουν ΠΟΤΕ!

Ο στόχος του έτους, στόχος των Εθνικιστών

Κάποιοι αντιδρούν για τον στόχο του έτους που έθεσε το Υπουργείο Παιδείας. Ο στόχος διατυπώθηκε ως γνωστόν ως εξής: "Καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης, αμοιβαίου σεβασμού και συνεργασίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων με στόχο την απαλλαγή από την κατοχή και την επανένωση της πατρίδας και του λαού μας".Κάποιοι καθηγητές κατά τη διάρκεια σεμιναρίων που πραγματοποιούνται αυτές τις μέρες διέρρηξαν τα ιμάτιά τους και απείλησαν με αποχώρηση από τις αίθουσες. Χθες συνδικαλιστές και πολιτικοί μίλησαν για απόπειρα αφελληνισμού της Κύπρου και κατηγόρησαν τον Υπουργό Παιδείας ως "ανιστόρητο". Την ίδια στιγμή βεβαίως -κι αυτό είναι το κωμικοτραγικό- εάν ρωτηθεί οποιοσδήποτε από τους πιο πάνω κατά πόσο επιθυμεί λύση στο Κυπριακό θα απαντήσει "βεβαίως".

Εάν όλοι θέλουν λύση στο Κυπριακό έχουμε την εντύπωση ότι πρέπει να προβληματισθούμε και για το πώς αυτό επιτυγχάνεται, έχοντας κατά νουν μια βασική παράμετρο αυτής της λύσης. Ότι δηλαδή η λύση υπογράφεται από κάποιους πολιτικούς αλλά υλοποιείται από τον Λαό. Μήπως λοιπόν χρειάζεται να καλλιεργήσουμε μια κουλτούρα η οποία θα υποβοηθήσει τη λύση; Και ποιο μπορεί να είναι το περιεχόμενο αυτής της κουλτούρας εξόν από την ειρηνική συμβίωση;

Μήπως για να πετύχουμε τη λύση χρειάζεται να σεβόμαστε τις υπόλοιπες κοινότητες στην Κύπρο; Υπάρχει στ' αλήθεια έστω και ένας Κύπριος ο οποίος πιστεύει ότι μπορούμε να λύσουμε το Κυπριακό, να πετύχουμε τον τερματισμό της κατοχής και να φέρουμε ειρήνη στον τόπο μας χωρίς να συνεργαστούμε με τους Τουρκοκυπρίους;Βεβαίως ίσως αντιτείνουν κάποιοι ότι βάζουμε το αμάξι μπροστά από το άλογο. Ότι το Κυπριακό είναι θέμα εισβολής και κατοχής και ότι για να πετύχουμε την πολυπόθητη ειρήνη πρέπει να αποχωρήσει πρώτα η Τουρκία από την Κύπρο. Αυτό σίγουρα αποτελεί μια θέση αρχής την οποία δεν απεμπολούμε. Την ίδια στιγμή όμως θα πρέπει -εάν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι- να δούμε και την εσωτερική πτυχή του Κυπριακού. Τις προβληματικές δηλαδή σχέσεις μας με τους Τουρκοκυπρίους από το 1963 και εντεύθεν.

Η ανάπτυξη μιας κουλτούρας επανένωσης με τους Τ/Κ δημιουργεί το απαραίτητο εσωτερικό μομέντουμ για να ασχοληθούμε με τη διεθνή πτυχή του Κυπριακού, δηλαδή την εισβολή της Τουρκίας. Μήπως δεν έκαναν αυτό χθες οι κύριοι Χριστόφιας και Ταλάτ στο αεροδρόμιο Λευκωσίας;

άποψη
Κωδικός άρθρου: 817760
ΠΟΛΙΤΗΣ - 04/09/2008, Σελίδα: 12

Σχόλιo: Ένα έχω να πω ... αν όντως αυτοί όλοι αποχωρήσουν από τις αίθουσες, τότε να απολυθούν αμέσως για να καθαρίσουν επιτέλους τα δημόσια σχολεία από τη λέπρα του εθνικισμού! Ας πάνε όλοι τους στο καλό, και ας μην ξαναμπούν ΠΟΤΕ σε αίθουσες διδασκαλίας. ΔΕΝ τους αξίζει!

Άρχισαν τα όργανα...;

Αφού η Εκκλησία ανέλαβε "να σύρει το χορό" του απορριπτισμού οφείλει να αναλάβει και τις πολιτικές ευθύνες της "πρωτοβουλίας" της. Και να εξηγήσει στο λαό γιατί η επιλογή της διχοτόμησης υπαγορεύεται από τον πατριωτισμό και τα εθνικά αισθήματα των Χριστιανών του πληρώματός της. Να πείσει, ακόμα, όσους την εμπιστεύονται, ότι οι παπαδοπουλικοί προστατεύουν το εθνικό συμφέρον, "από την αριστερο-δεξιά συνωμοσία" που επέλεξε τον Δημήτρη Χριστόφια, για να μας οδηγήσει "στον απαράδεκτο συμβιβασμό με τους Τουρκοκύπριους". Όμως οφείλει και να απολογηθεί για τον εν γένει ρόλο της, στην πορεία της τελευταίας πεντηκονταετίας, που οδήγησε την Κύπρο στο χείλος της καταστροφής. Διότι δεν είναι τυχαίος ο ρόλος που διαδραμάτιζε, αφού πίσω του κρύβονται τα οικονομικά και άλλα συμφέροντα της ίδιας και των λούμπεν στοιχείων που την περιστοιχίζουν και που θησαυρίζουν, εκμεταλλευόμενοι "το οικονομικό θαύμα" των τελευταίων, ιδιαίτερα, δεκαετιών. Η ύπαρξη και λειτουργία του ημιθεοκρατικού καθεστώτος στην Κύπρο, που έλκει την καταγωγή του από την προνομιακή μεταχείριση που ετύγχανε η Εκκλησία από το οθωμανικό κατεστημένο, δεν είναι άμοιρο ευθυνών για τα όσα δεινά επισωρεύτηκαν στη μικρή μας πατρίδα και δεν παραιτείται, φαίνεται, από τα "δικαιώματα" που είχε εξασφαλίσει και που το καθιστούν επικυρίαρχο, σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής του τόπου. Ήρθε όμως, νομίζω, η ώρα, που πρέπει η πολιτεία, με τη στήριξη του συνόλου των εκσυγχρονιστικών πολιτικών δυνάμεων του τόπου, να θέσει φραγμό στο υπονομευτικό έργο της ηγεσίας της Εκκλησίας, όχι με αντιδημοκρατικές απαγορεύσεις, όπως ο περιορισμός της ελευθερίας του λόγου, αλλά με την αποκάλυψη των στόχων όλων εκείνων που οδηγούν την πατρίδα μας στη διχοτόμηση.

Όμως ας δούμε με σοβαρότητα τις εξελίξεις, γιατί η επίθεση του προκαθημένου της Εκκλησίας, είναι απλώς το πρελούδιο των επερχόμενων αντιδράσεων, στην τελευταία αυτή προσπάθεια που ανέλαβε ο πρόεδρός μας για λύση και σωτηρία της Κύπρου από την οριστική διχοτόμηση. Και είναι αναμενόμενες αυτές οι αντιδράσεις. Από τη στιγμή που η απόρριψη του σχεδίου Ανάν είχε ως στόχο τον ενταφιασμό της λύσης της διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, ήταν αναμενόμενο ότι οι θιασώτες του απορριπτισμού θα εναντιώνονταν σε κάθε άλλη προσπάθεια επίτευξης αυτού του ιστορικού συμβιβασμού, που είναι ο μόνος που προσφέρεται για να βγούμε από τα σημερινά τραγικά αδιέξοδα του διαχωρισμού. Δεν πρόκειται το απορριπτικό κατεστημένο να αποδεχθεί ποτέ την πολιτική ισότητα των δυο κοινοτήτων της Κύπρου και θα προσπαθήσει, με δόντια και με νύχια να αποτρέψει κάθε ενδεχόμενο λύσης, αφού γνωρίζει ότι δεν πρόκειται αυτή να διαφέρει ουσιαστικά, από εκείνη που προνοούσε το σχέδιο Ανάν. Πρέπει οι δυνάμεις της λύσης, λοιπόν, παραμερίζοντας κάθε άλλη διαφορά, να ετοιμαστούν για τη μεγάλη μάχη που επέρχεται...

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει, χωρίς καθυστέρηση, να απευθυνθεί, με όλη την ειλικρίνεια που τον διακρίνει, στο λαό και να του εξηγήσει ότι ο συμβιβασμός στον οποίο καταφεύγουμε είναι και εθνικά και κοινωνικά και από κάθε άποψη αναγκαίος για τη σωτηρία της Κύπρου από τη διχοτόμηση. Ότι τα περιθώρια έχουν στενέψει επικίνδυνα και ότι μια νέα απόρριψη της λύσης θα έχει προβλέψιμες και τραγικές συνέπειες για τον τόπο. Ακόμα, ο πρόεδρος δεν θα πρέπει να διστάσει να ζητήσει τη στήριξη όλων των μη απορριπτικών δυνάμεων του τόπου και να θέσει όλους τους άλλους, συμμάχους του και μη, ενώπιον των ευθυνών τους και της επιλογής που έχουν να παραμείνουν ή όχι στην κυβέρνηση. Δεν είναι δυνατόν να προχωρήσει με δισταγμούς και ημίμετρα. Σε στιγμές εθνικά καθοριστικές και ιστορικά κρίσιμες ούτε οι παπάδες, ούτε τα απορριπτικά μέτωπα αντιμετωπίζονται με ανοχές και χαϊδέματα. Οι καιροί ου μενετοί... και η πατρίδα κινδυνεύει...

Του Λούη Ηγουμενίδη
Κωδικός άρθρου: 815441
ΠΟΛΙΤΗΣ - 24/08/2008, Σελίδα: 15

"εθνική" φρουρά και "εκκλησία" ... το συναπάντημα δύο υποκόσμων ...

Ξυλοφόρτωσε τη φιλενάδα του και την πλήρωσαν ακόμη δύο
Αξιωματικός με βαρύ χέρι

Η συνάντηση της πρώην με τη νυν τον εξαγρίωσε και ξέσπασε με σφαλιάρες, γροθιές και κεφαλοκλειδώματα στο εστιατόριο όπου εργάζεται η φιλενάδα του στη Λευκωσία
Γυαλιά καρφιά τα έκανε σε εστιατόριο έτοιμου φαγητού, την Πέμπτη το απόγευμα, ανώτερος αξιωματικός της Ε.Φ, ο οποίος χτύπησε μια γυναίκα, τον ιδιοκτήτη του εστιατορίου και τον γιο του. Για το θέμα έχει ενημερωθεί ήδη ο Αρχηγός της Ε.Φ, αντιστράτηγος Μπισμπίκας ενώ σχετική καταγγελία έγινε και στο Υπουργείο Άμυνας.Ο εν λόγω αξιωματικός έπεισε τους τρεις ανθρώπους που χτύπησε, να αποσύρουν τις καταγγελίες τους στην Αστυνομία, ενώ όπου βρεθεί και όπου σταθεί «διαφημίζει» τις στενές του σχέσεις με πολιτικούς και εκκλησιαστικούς παράγοντες, αλλά και με την Αστυνομία.

Ταύρος εν.... εστιατορίω
Ο αξιωματικός, ο οποίος διατηρούσε προσωπική σχέση με αλλοδαπή, πήγε προχθές λίγο πριν τις 4 το απόγευμα στο εστιατόριο που εργάζεται, και την αναζήτησε εκνευρισμένος. Μόλις την είδε την χτύπησε στο πρόσωπο και αμέσως επενέβη ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου για να την γλιτώσει. Ωστόσο, ο ασυγκράτητος αξιωματικός χτύπησε και τον ιδιοκτήτη του εστιατορίου στο πρόσωπο αλλά και τον 20χρονο γιο του, ο οποίος πήγε να βοηθήσει τον πατέρα του. Επειδή το επεισόδιο συνέβη στον χώρο στάθμευσης του εστιατορίου, περίοικοι ειδοποίησαν την Αστυνομία και σε λίγη ώρα κατέφθασαν δύο περιπολικά. Ο αξιωματικός, όμως, είχε επιβιβάσει βίαια στο αυτοκίνητο την αλλοδαπή και είχε φύγει για να επιστρέψει λίγη ώρα αργότερα.

Με πλάτες
Ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου και ο γιος του απέσυραν τις αρχικές καταγγελίες στην Αστυνομία, καθώς ο εν λόγω αξιωματικός φαίνεται να είναι προστατευόμενος εκκλησιαστικού παράγοντα με ιδιαίτερη επιρροή, αλλά διαθέτει και άλλες διασυνδέσεις με πολιτικά πρόσωπα. Το συμβάν όμως έχει καταγραφεί στο ημερολόγιο του Αστυνομικού Σταθμού Λυκαβηττού. Ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου και ο γιος του πήγαν στο Νοσοκομείο όπου τους παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες καθώς τραυματίστηκαν ελαφρά. Αυτό που προκαλεί ενδιαφέρον είναι το γιατί η Αστυνομία δεν κινήθηκε αυτεπαγγέλτως ερευνώντας την υπόθεση, όπως θα συνέβαινε για κάθε άλλον πολίτη, τον οποίο ενδεχομένως και να συνελάμβανε.

Αποκαλυπτήρια
Όπως ανέφερε στον «Π» η πρώην σύζυγος του αξιωματικού, το τελευταίο διάστημα έκανε προσπάθειες επανασύνδεσης καθώς έχουν παιδιά. Ωστόσο, παράλληλα διατηρούσε σχέσεις και με την αλλοδαπή. Κάποια στιγμή, η πρώην σύζυγος με την αλλοδαπή φιλενάδα του ήρθαν σε επαφή και διαπίστωσαν ότι παιζόταν διπλό παιχνίδι εις βάρος τους. Αυτός ήταν ο λόγος που ο αξιωματικός εξεμάνη και πήγε στο εστιατόριο και χτύπησε την κοπέλα. Παράλληλα, πριν λίγες ημέρες έγινε καταγγελία στο ΤΑΕ Λευκωσίας από την πρώην σύζυγό του, η οποία ισχυρίστηκε ότι την είχε απειλήσει με τη δημοσιοποίηση στο διαδίκτυο βίντεο με προσωπικές στιγμές που είχε τραβήξει ο αξιωματικός όταν ήταν παντρεμένοι.

Επιστολή στον Αρχηγό
Ο «Π» έχει στη διάθεσή του την επιστολή που απέστειλε χθες στον Αρχηγό ΓΕΕΦ η πρώην σύζυγος του ανώτερου αξιωματικού, στην οποία καταγγέλλει την συμπεριφορά του αναφέροντας ότι αιτία του διαζυγίου τους ήταν οι συνεχείς εξωσυζυγικές του σχέσεις ακόμα και με υφιστάμενες εθελόντριες της Ε.Φ.. Καταγγέλλει, ακόμα, ότι προστατεύεται από συγκεκριμένο υψηλόβαθμο κληρικό. Τέλος, καταγράφει τα όσα συνέβησαν σε σχέση με το επεισόδιο εκφράζοντας την ανησυχία της για τα δυο παιδιά τους, τα οποία, για οικονομικούς λόγους, διαμένουν με τον πατέρα τους.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΛΑΤΖΗΣ
Κωδικός άρθρου: 815377
ΠΟΛΙΤΗΣ - 23/08/2008, Σελίδα: 21

όλοι εναντίον του κύπριου ταλιμπάν

Φίμωση υπήρχε στο δημοψήφισμα, τονίζει ο Ν. Αναστασιάδης
"Δηλητηριάζει το κλίμα η Εκκλησία"

Την κατηγορία ότι με τις δηλώσεις του δηλητηριάζει το κλίμα και δίνει όπλα σε όσους στην τουρκική πλευρά δεν επιθυμούν λύση του Κυπριακού, προσήψε στον Μητροπολίτη Πάφου Γεώργιο ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Νίκος Αναστασιάδης. Σε δηλώσεις του στον "Άστρα", ο κ. Αναστασιάδης σημείωσε ότι θα πρέπει να υπάρξει ενότητα γύρω από τον Πρόεδρο τη δεδομένη χρονική στιγμή. Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ απέρριψε τα περί φίμωσης της αντίθετης άποψης, αφήνοντας σαφώς να νοηθεί ότι τα όσα λέγονται από πλευράς Εκκλησίας δεν είναι απόψεις, αλλά ύβρεις κατά της πολιτικής ηγεσίας. "Στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δεν συμμετέχει η Εκκλησία, αλλά η εκλελεγμένη Κυβέρνηση. Φανταστείτε τι εικόνες εκπέμπουμε στο εξωτερικό, όταν θέλουν κάποιοι, εκτός από το να μιλούν, να μας Κυβερνούν", σημείωσε χαρακτηριστικά. Διερωτήθηκε μάλιστα κατά πόσο κάποιοι έχουν το δικαίωμα να βρίζουν και όταν δίνεται απάντηση, να θεωρείται ότι επιχειρείται η φίμωσή τους. "Τέτοιο κλίμα (φίμωσης) υπήρχε μόνο μετά το δημοψήφισμα", σημείωσε.

Σχολιάζοντας τις θέσεις του αναπληρωτή προέδρου του ΕΥΡΩ.ΚΟ, Νίκου Κουτσού, και τις επικρίσεις του κατά του Προέδρου Χριστόφια, ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ κάλεσε άπαντες να μην δίνουν σε αυτά τα κόμματα μεγαλύτερη σημασία από ό,τι επιβάλλει η εκλογική τους δύναμη. Πάντως, ο αναπληρωτής πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου, σε χθεσινές του δηλώσεις κινήθηκε σε σαφώς πιο ήπιους τόνους. Ο κ. Νεοφύτου δήλωσε απρόθυμος να παρέμβει στην αντιπαράθεση και εξέφρασε λύπη για τη μετατροπή των συνεδρίων των αποδήμων σε πεδία αντιπαραθέσεων. "Τα ετήσια συνέδρια των αποδήμων πρέπει να είναι χώρος που να σφυρηλατείται η ενότητα αλλά και χώρος που να δίδονται ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις προς τους απόδημούς μας για να μπορούν να στηρίξουν τα δίκαια του Κυπριακού Ελληνισμού", παρατήρησε ο κ. Νεοφύτου, χωρίς να δυσαρεστεί καμία από τις δύο πλευρές.

Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ, Άντρος Κυπριανού, μιλώντας επίσης στον Άστρα χαρακτήρισε προσβλητική την ομιλία του Πάφου Γεώργιου και εξέφρασε λύπη για το γεγονός ότι ο Μητροπολίτης Πάφου επιμένει στις απαράδεκτες θέσεις του και μάλιστα κατηγορεί τον Πρόεδρο για παρανόηση. Διερωτήθηκε, μάλιστα, πώς δικαιολογεί την αντίδραση του Μητροπολίτη Μόρφου και του Μητροπολίτη Κύκκου στην ομιλία του, εάν όντως υπήρξε παρανόηση.

ΑΠΟΨΗ στην Αλήθεια

Αναπόφευκτη και επιβεβλημένη η σύγκρουση Χριστόφια με τον αρχιεπίσκοπο

Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ του αρχιεπισκόπου να υποβιβάσει στο συνέδριο των αποδήμων τη νέα γραμμή για την προώθηση λύσης και την απαλλαγή από τη διαμελιστική κατοχή ήταν ιδιαίτερα προκλητική και προσβλητική για την κυβέρνηση και τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, που υποστηρίζει τη διαπραγματευτική προσπάθεια, που αρχίζει σε λίγες μέρες.
ΠΑΡΑΓΝΩΡΙΣΕ ο αρχιεπίσκοπος στο χαιρετισμό του προς το συνέδριο (που ανέγνωσε με στόμφο ο μητροπολίτης Πάφου), την κοινή βάση, η οποία έχει προσυμφωνηθεί για λύση στα πλαίσια των αποφάσεων και των παραμέτρων των Ην. Εθνών. Αγνόησε τη διεθνή υποστήριξη, που μας προσφέρεται, μετά την έξοδό μας από την απομόνωση, στην οποία είχαμε παγιδευθεί από την άγονη πολιτική του απελθόντος προέδρου. Υποβίβασε το επίπεδο του διαλόγου επί ηγετικού επιπέδου και μηδένισε τις προοπτικές για την επιτυχία του.

ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ, λοιπόν, ήταν η οργή του προέδρου Χριστόφια, ο οποίος κατακεραύνωσε τις «πατριωτικές φανφάρες», του προκαθήμενου της Εκκλησίας, τονίζοντας ότι αυτές μας είχαν οδηγήσει στην καταστροφή και ότι δεν θα πρέπει να επαναληφθεί το όργιο μιας νέας ανερμάτιστης και δημαγωγικής πλειοδοσίας.

«ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ - τόνισε ο πρόεδρος - μαθήματα πατριωτισμού από κανένα και δίνω λογαριασμό στην πλειοψηφία του λαού που με επέλεξε». Σ’ αυτή την πλειοψηφία, εξάλλου, έχει προστεθεί η υποστήριξη της αξιωματικής αντιπολίτευσης και άλλων κοινωνικών ομάδων, που συναποτελούν και την πλειοψηφία του πληρώματος της Εκκλησίας, με το οποίο συγκρούεται μετωπικά ο διαστρεβλωτικός λόγος και ο ρόλος του προκαθημένου της.

ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ, λοιπόν, να μείνουν αναπάντητες από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας οι εξωπραγματικές και επικίνδυνες τοποθετήσεις του αρχιεπισκόπου και να αφεθεί ο απόδημος κυπριακός Ελληνισμός στην πλάνη, που ήταν δυνατό να δημιουργηθεί. Διότι η πλάνη αυτή μπορούσε να επηρεάσει δυσμενώς ή και να ατονήσει τις προσπάθειες, που καταβάλλει ο απόδημος Ελληνισμός στα κέντρα αποφάσεων του εξωτερικού, για την προώθηση λύσης του κυπριακού, με την αξιοποίηση των υπαρχουσών δυνατοτήτων και των διανοιγόμενων από τη διεθνή υποστήριξη προοπτικών. Η σύγκρουση και ο ανεπίτρεπτος μηδενισμός της πολιτικής της πλειοψηφίας μόνο σε αχρήστευση της τελευταίας ευκαιρίας για λύση επανένωσης είναι δυνατό να οδηγήσει. Με όλες τις εφιαλτικές συνέπειες που θα επακολουθήσουν.

πάλι λέει βλακείες ο ταλιμπάν (χρυσόστομος) ...

ΜΠΡΑΒΟ στον πρόεδρο Χριστόφια! Αναμένουμε την επόμενη φορά, η απάντησή του να είναι ακόμα πιο σφοδρή εναντίον του κομπάρσου χρυσοστόμου, του ρασοφόρου προπαγανδιστή ... ο άνθρωπος αποτελεί πλέον τον περίγελο της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας ...

Οργίστηκε ο Χριστόφιας από τις επικρίσεις Χρυσοστόμου για το Κυπριακό

Εξάψαλμος στον Αρχιεπίσκοπο

Ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας αμφισβήτησε την ορθότητα της πολιτικής του Προέδρου σε ομιλία του στο συνέδριο των αποδήμων που διάβασε ο Μητροπολίτης Πάφου - οι πατριωτικές κορώνες μας έχουν οδηγήσει στα πρόθυρα της καταστροφής ανταπάντησε ο Χριστόφιας.

Στο απόγειό της έφθασε χθες η υποβόσκουσα αντιπαράθεση μεταξύ του Προέδρου της Δημοκρατίας και του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου για τους χειρισμούς στο Κυπριακό. Αφορμή ήταν η ομιλία του Αρχιεπισκόπου στο Παγκόσμιο Συνέδριο των Αποδήμων, την οποία διάβασε ο Μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος, αφού ο κ. Χρυσόστομος απουσιάζει στην Κίνα. Η ομιλία περιείχε σφοδρές επικρίσεις κατά του Δημήτρη Χριστόφια για τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τη νέα διαδικασία λύσης που ξεκινά το Σεπτέμβρη. Συγκεκριμένα, ο Αρχιεπίσκοπος αμφισβήτησε τις προτάσεις του Προέδρου για το πολίτευμα και την εκ περιτροπής προεδρία, έκανε λόγο για υποβιβασμό του προβλήματος σε διακοινοτική διαφορά, ενώ επέκρινε έντονα την απόφαση να επιτραπεί στους Τ/Κ να μεταβούν στις 8 Αυγούστου στα Κόκκινα μέσω του Λιμνίτη. Φανερά οργισμένος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέβηκε στο βήμα, μίλησε εκτός κειμένου και στηλίτευσε τη στάση του Αρχιεπισκόπου, ενώ αμφισβήτησε την απήχησή του κ. Χρυσοστόμου στο λαό, λόγω του γνωστού τρόπου εκλογής του στο αρχιεπισκοπικό αξίωμα. Υπογράμμισε ότι ο ίδιος εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τους πολίτες με ποσοστό 55% κι όχι 8%, η 10% (αφήνοντας τεράστια αιχμή κατά του κ. Χρυσοστόμου). Η χθεσινή αντιπαράθεση έθεσε τέρμα στην προσωρινή όπως αποδείχθηκε εκεχειρία Προέδρου και Αρχιεπισκόπου που είχε δρομολογηθεί με πρόσφατες δηλώσεις του τελευταίου, απολύτως μάλιστα υποστηρικτικές προς την πολιτική του κ. Χριστόφια στο Κυπριακό. Ας δούμε, όμως, πώς ξεκίνησε και πώς εξελίχθηκε η αντιπαράθεση που προκάλεσε έντονα συναισθήματα και προς στιγμήν πάγωσε το συνέδριο των αποδήμων.

Κυνηγούμε χίμαιρες
Η οργή του Προέδρου της Δημοκρατίας από το περιεχόμενο της ομιλίας του Αρχιεπισκόπου ήταν εμφανής όταν ανέβηκε στο βήμα για τη δική του προσφώνηση. Μιλώντας εκτός γραπτού κειμένου, ο Δημήτρης Χριστόφιας εξαπέλυσε σφοδρότατη επίθεση κατά του κ. Χρυσοστόμου και των θέσεων που εξέφρασε. Τόνισε ότι "το κράτος δεν είναι θεοκρατικό. Είναι κράτος σύγχρονο που προέκυψε από τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου κι είναι κράτος συνεταιρικό με τους Τ/Κ". Επεσήμανε ότι πρέπει "να πάψουμε να κυνηγούμε χίμαιρες κι αυτό θα πρέπει να γίνει κατανοητό". Υπογράμμισε ότι "οι πατριωτικές κορώνες μας έχουν οδηγήσει στην ημικαταστροφή. Αν συνεχιστούν στο όνομα της θρησκείας και της πολιτιστικής κληρονομιάς θα επέλθει ολοκληρωτική καταστροφή". Και πλέον απευθυνόμενος ανοιχτά προς τον Αρχιεπίσκοπο και τους συν αυτώ ο Δημήτρης Χριστόφιας ανέφερε: "Ο Πρόεδρος έχει εκλεγεί από το λαό με 55%, ούτε με 8% ούτε με 10%, και στο λαό και μόνο δίνει αναφορά". Και κατέληξε στην εκτός κειμένου παρέμβασή του τονίζοντας ότι ο ίδιος δεν δέχεται μαθήματα πατριωτισμού από κανέναν.